Αρνητής της αλήθειας

Μια χρυσαφένια φούσκα γύρω του κι επάνω του.

Χωρίς πολλή προσπάθεια αυτός την έχει φτιάξει.

Την κουβαλάει σε κάθε του βήμα στον κόσμο.

Τον κρατάει ευτυχισμένο κι ασφαλή από τα έξω.

Η πομφόλυγα αυτή είναι ο,τι έχει δυστυχώς.

Είναι τα πάντα και θα έπρεπε να προσέχει πολύ.

Όμως φέρεται ανόητα και αντιδράσεις προκαλεί.

Κι αν κάποιος του την σκάσει, στην τρέλα θα δοθεί.

Κινδυνεύει με βλέμμα σημαντικών ανθρώπων.

Με λόγο βασιλιάδων, Θεών και υπερηρώων.

Εκθέτει την χρυσόφουσκα σε χέρια θυμωμένα.

Μα και σε άλλα πονηρά ψευδώς που την χαϊδεύουν.

Η εικόνα του κι ο ήχος κραυγαλέα μαρτυρούν

πως σε άλλο κόσμο εδώ και καιρό κρύβεται.

Ζει εδώ μόνο για τα μάτια όμως τον βλέπουν.

Έχει τη σάρκα του εδώ μα την αναπνοή του πέρα.

Εργάζεται πάνω σε κάτι που νομίζει πως αγαπά.

Οι επιλογές της ζωής του είναι μαύρες τρύπες.

Και όλο την πομφόλυγα εδώ κι εκεί πηγαίνει.

Κι όλο οι γύρω φταίνε ποτέ για να μην μάθει.

(Αντώνης Μπούζας)

Άδειοι

Στης νύχτας τα ποτάμια

τα δροσερά και ξεδιψαστικά

να γίνουμε κολυμβητές

και ευρετές του τίποτα.

Στο μηδέν να σταθούμε

και εκεί να παίξουμε.

Του μηδενός τη λύτρωση

ας την κρατήσουμε γερά.

Δεν έχουμε γυναίκες

μα ούτε και λεφτά.

Δεν είμαστε εργάτες

με τα πολλά καλά.

Τα χέρια μας αδειάσαν.

Το ίδιο κι οι ψυχές.

Δε λαχταρούμε κάτι.

Δεν έχουμε πληγές.

Όλα τώρα φεύγουν

όμως δεν πειράζει.

Το μηδέν γαλήνη

απλόχερα μοιράζει.

Το κενό μας είναι

σωτήρας, οχυρό.

Στης νυχτός τα ύδατα

είμαι παιδί μικρό.

(Αντώνης Μπούζας)

Ιδιότητες

Το κερί ταξιδεύει.

Το χαμόγελο φωτίζει.

Το χρώμα ντύνει.

Ο μύθος ψιθυρίζει.

Η ευτυχία αμύνεται.

Το γιατρικό φυλάγεται.

Η λύτρωση κρύβεται.

Ο πόνος δε χορταίνει.

Ο κίνδυνος απλώνεται.

Η ελπίδα επιβιώνει.

Το σήμερα χρυσώνεται.

Το πλήθος μπερδεύει.

Ο ρυθμός αρρωσταίνει.

Ο θυμός ταράζει.

Το σκοτάδι κρύβει.

Το όνειρο ναρκώνει.

Η ιστορία προστατεύει.

Ο γυρισμός πονάει.

Η ανάμνηση δακρύζει.

Η ζωή ορίζεται.

Το κενό δε ξεχνιέται.

Μα η πίστη βοηθάει.

Η φωνή συντροφεύει.

Η σιωπή σωπαίνει.

Η ψυχή κυκλώνεται.

Η επιλογή υπάρχει.

Το βλέμμα αλλάζει.

Ο θαυμασμός ψεύδεται.

Το θάρρος τραυματίζεται.

Το αληθές αφουγκράζεται.

Η σπηλιά μέσα μας ζει.

Η προβιά μας περιμένει.

Η συντριβή δήθεν ζυγώνει.

Ο όλεθρος απομακρύνεται.

Οι αισθήσεις κοροϊδεύουν.

Το εγώ σέρνει τον πλανήτη.

Η ταπείνωση σφίγγει τα δόντια.

Η αφέλεια βλέπει την εξέλιξη.

Η φαντασία δεν έχει σύνορα.

Ο κόσμος μας μπορεί να είν' ωραίος.

(Αντώνης Μπούζας)

Το ζητούμενο είναι η γλυκιά εξαπάτηση

Έχει βάλει την αγαπημένη του ταινία.

Να καλύψει ό,τι συμβαίνει εκεί έξω.

Να περάσει μ' ένα πινέλο βουτηγμένο

την απίστευτη κόκκινη αλήθεια.

Όμως αυτά που βλέπει στην ταινία

είναι είδος καθρέφτη της αλήθειας.

Το γυαλί του κάνει το άσχημο ωραίο.

Κι ως τέτοιο στο μυαλό το επιστρέφει.

Οι ώρες κυλάνε διαφορετικά από πριν.

Σχεδόν έχει ξεχάσει τον κόσμο.

Στο παράθυρο απέναντί του όμως

ένα βλέμμα κενό από ώρα έχει κολλήσει.

Τον περιμένει είτε έρθει είτε όχι.

Η πόρτα κλειδωμένη με καλά ψέμματα.

Ο ίδιος έχει καταφέρει να κοιμίσει τη γνώση.

Σκοπεύει να το κρατήσει μέχρι το τέλος.

Σειρήνες και κρότοι γύρω από το σπίτι.

Ακούει αλλά δεν καταλαβαίνει.

Η αλήθεια γδέρνει τους έξω τοίχους.

Σκοπεύει γελαστός να μείνει μέχρι το τέλος.

(Αντώνης Μπούζας)

Μυστικό της ευτυχίας : Όλα στη ζωή εξαρτώνται από τα μάτια σου

Δεν υπάρχει άκυρο δημιούργημα στην Τέχνη.

Ανεξαρτήτως μηνυμάτων ή της απουσίας τους.

Ανεξαρτήτως δημοφιλίας του βιβλίου, της ταινίας.

Αυτή η τοποθέτηση είναι φιλοσοφική.

Και θα την αποδείξω ευθύς αμέσως.

Δεν αποδεικνύεται όμως με καλλιτεχνικά κριτήρια.

Από τη στιγμή που ένα τραγούδι συγκίνησε

ή απλώς διασκέδασε τουλάχιστον έναν άνθρωπο,

ακόμα και χωρίς κάτι να του είπε ή να του έμαθε,

αυτό το τραγούδι φυσικά αξίζει.

Και μόνο έναν κάποτε η τάδε ταινία να γοήτευσε

και κάτι στην ψυχή του να έδωσε

σημαίνει ότι τον σεβασμό μας αξίζει.

Και δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στην Τέχνη

που να μην το έχει καταφέρει αυτό.

Ο κριτικός βεβαίως άλλα θα σου πει.

Υπάρχουνε συμφέροντα πίσω από τις κριτικές.

Πληρώνονται για να κατευθύνουν.

Επιπλέον, ασχολούνται πολύ αλλά δεν γνωρίζουν.

Η κρίση σου όμως πρέπει να είναι ελεύθερη.

Θα μου πεις, πώς όλα τα έργα στην Τέχνη είναι καλά

αφού υπάρχουν τα βλαβερά μηνύματα;

Πολλοί όμως δεν επηρεάζονται γιατί εστιάζουν αλλού. 

Βλέπεις κάτι που αυτοί δεν το βλέπουν.

Κι αφού δεν το βλέπουν, δεν μπορεί να τους πειράξει.

Το καλό και το κακό συνυπάρχουν παντού στον κόσμο.

Μέσα στον άνθρωπο και άρα και στα δημιουργήματά του.

Κάθε ανθρώπινο δημιούργημα είναι μαζί φως και σκοτάδι. 

Μην τα ισοπεδώνουμε όλα επιδιώκοντας την ουτοπία. 

Μπορούμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο.

(Αντώνης Μπούζας)

Παιδιά με νοητική υστέρηση

Αισθάνονται κατώτερα και είναι ανασφαλή.

Τους είπαν πως είναι αδύναμα αλλά και αφελή.

Το θέμα όμως είναι βαθύτερο και φιλοσοφικό.

Κι οι ειδικοί συνήθως σ' αυτά δεν εμβαθύνουν.

Αδύναμοι στη σκέψη αλλά και στην ψυχή

στην ουσία όλοι είμαστε δυστυχώς οι άνθρωποι.

Και σ' έναν κόσμο ανοησίας ο ανόητος δε ξεχωρίζει.

Εκτός κι αν ο ίδιος επηρεασμένος τον εαυτό του σημαδέψει.

Άνθρωποι αμέτρητοι πεθαίνουν πρόωρα σε όλο τον πλανήτη.

Πολύ συχνά οι θάνατοί τους οφείλονται στο ατελές μυαλό τους.

Επίσης, σπάνια ψηφίζουμε με σωστή κρίση, όποιος κι αν βγαίνει.

Βαριόμαστε έστω και λίγο το μυαλό μας να λειτουργήσουμε.

Στερούμαστε τόσα όμορφα πράγματα μπροστά στις οθόνες.

Και περνούνε έτσι τα χρόνια, και λιγοστεύει η ζωή.

Ακόμη, το μυαλό μας προβλήματα καθημερινά μας δημιουργεί.

Κανένας και καμία όμως, ως αλαζόνας, δεν παραδέχεται την αδυναμία του.

Ο κόσμος αυτός όμως είναι σκοτεινός και μπερδεμένος.

Ο ειδικός μερικές φορές είναι χειρότερος από τον ασθενή.

Ο ειδικός αρκετές φορές φέρει σοβαρά ανθρώπινα ελαττώματα.

Όμως, παρ' όλα αυτά, μπορεί να βοηθήσει και τη ζωή σου ν' αλλάξει.

Όσοι έχουν υστέρηση δεν υπάρχει αληθινός λόγος

για να νιώθουν κατώτεροι αφού ο Άνθρωπος είναι άστα να πάνε.

Ξέρεις πόσοι καυγαδίζουν εκεί έξω για λόγους χαζούς;

Ξέρεις πόσοι πετυχημένοι δεν μπορούν μια έξυπνη κουβέντα να πουν;

Δεν προσπαθώ αυτιά να χαϊδέψω και ψέματα να πω.

Δεν σας λέω ότι είστε πολύ έξυπνοι και δυνατοί.

Σας λέω μόνο πως όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν είμαστε καλύτεροι.

Και είναι ντροπή μεγάλη για το ανάξιο είδος μας. 

(Αντώνης Μπούζας)

Το σύνδρομο του τελευταίου θρανίου

Εκείνη τη χρονιά τον έβαλαν

να κάτσει στο θρανίο τέρμα πίσω.

Αυτό τον επηρέασε εν αγνοία τους

κι ας ήθελε να τα πάει καλά.

Τα φόρτωσε όλα στον κόκκορα.

Έβρισκε βαρετά τα σχολικά βιβλία.

Διάβαζε του Αρκά τον Κόκκορα

και τους συμμαθητές με ενδιαφέρον.

Με φίλους και μόνος ξενυχτούσε.

Γελούσε κι ευθυμούσε χωρίς σταματημό.

Έκανε συχνά τον άρρωστο.

Έτρεμε μην πιαστεί αδιάβαστος.

Ο καθηγητής ανάμεσά τους περπατούσε

και η φωνή του δυνατά ηχούσε.

Μια παιδική ψυχή αγωνιούσε

και τον καθηγητή αστυνόμο τον θωρούσε.

Όλο το έτος ήταν μια μεγάλη κοπάνα.

Και ο μικρός βίωνε έντονα συναισθήματα.

Μεθοκοπούσε ψυχικά με ταινίες τρόμου.

Μελέταγε ενδιαφέροντα εξωσχολικά βιβλία.

Η κοπέλα αμελής στο διπλανό θρανίο.

Μια μέρα το σκάσανε μαζί απ' το σχολείο.

Κι όταν η αξέχαστη χρονιά έλαβε τέλος,

το παιδί αντιμετώπισε όσα περίμενε με φόβο.

(Αντώνης Μπούζας)

Αυτές που σώζουν με έρωτα

Ήτανε το ατύχημα εκείνο

ανάμνηση απ' τις σκληρές.

Και στο κρεβάτι πλέον

ζούσε τα πονεμένα χρόνια.

Ίσως ξανά δεν περπατούσε.

Κι οι φίλοι του τον αποφεύγαν.

Η κάθε μέρα που περνούσε

ήταν από πριν γνωστή.

Με την αναπηρική καρέκλα

στα δωμάτια γυρνούσε.

Και πρόσεξε σε ένα ράφι

μπόλικες βιντεοκασέτες.

Σκέφτηκε τότε πως σ' εκείνες

θα έβρισκε μια συντροφιά.

Σαν έβαλε μία να παίξει,

κοκκίνισε από τη ντροπή.

Ήταν αισθησιακές ταινίες.

Ένιωσε σαν να παρανόμησε.

Μα οι φλογερές κυρίες

τον ζέσταναν μες τη νυχτιά.

Στη φαντασία του κοιμόταν

μαζί με καθεμιά απ' αυτές.

Της έδινε ένα λουλουδάκι

και τον ευχαριστούσε με φιλάκι.

Με εκείνες στην οθόνη

έτρωγε κι έπινε το μεσημέρι.

Ήθελε να τις προστατεύσει

απ' τον κτηνώδη κόσμο μας.

Με την παρδαλότητά τους

τον γλίτωναν απ' το μυαλό του.

Λάβωναν την τραγικότητα

και την σοβαροφάνεια της ζωής.

Μα ο χρόνος το ωραίο κυνηγούσε.

Εκεί έξω συνέβησαν ταραχές.

Αλλά αυτός πέρασε ωραία.

Τίποτα δεν κατάλαβε.

Γιατί γύρω σου συμβαίνει

ο,τι εσύ πιστεύεις πως συμβαίνει.

Η σκέψη σου μπορεί να πλάσει

την πραγματικότητα.

(Αντώνης Μπούζας)

Το ζωτικό ψεύδος

Κρύβουμε την ανασφάλεια πίσω από πλαστές ταυτότητες.

Εξαπατούμε πρώτα τους εαυτούς μας για να επιβιώσουμε.

Είμαστε κουλτουριάρηδες, ψαγμένοι και επαναστάτες.

Μαχόμαστε το σύστημα με θέσεις αμφιβόλου εγκυρότητας.

Για όλες τις αποτυχίες μας φταίνε... ΑΥΤΟΙ – οι οποιοιδήποτε!

Τεκμήριο του ατομικού πολιτισμού του καθενός από εμάς

δεν είναι το ότι βλέπει Παζολίνι και ακούει έντεχνα.

Απόδειξη της μόρφωσης και της καλλιέργειάς μας

είναι αν με ευγένεια διαφωνούμε και τον συνομιλητή σεβόμαστε.

Διαφορετικά δεν είμαστε για κοινωνικούς αγώνες.

Για όλα φταίνε οι ηλικιωμένοι, οι νέοι, οι άντρες, οι γυναίκες.

Εγώ δεν φταίω ποτέ και για τίποτα, καθώς τη λύση έχω βρει.

Το ξέρουνε οι πολιτικοί αυτό και μου χαϊδεύουνε τ' αυτιά.

Με κολακεύουνε στις εκπομπές και είμαι το κορόιδό τους.

Την ψήφο μου όμως θέλουνε και μ' έχουνε γραμμένο.

Αν κάποιος μου πει πως αγαπάει ταινίες για μένα εμπορικές,

μουγκρίζω γιατί ποιότητα είναι μόνο τα μηνύματα.

Η ταυτότητα που έβαλα μπροστά μου λέει ''ελιτιστής''.

Απέναντι στους λαϊκούς ανθρώπους είμαι ρατσιστής.

Κι όμως οι λαϊκοί από εμένα είναι συχνά πιο μορφωμένοι.

(Αντώνης Μπούζας)

Περιμένοντας

Μίλησαν οι ηγέτες με το αηδιαστικό τους ύφος.

Ετοιμάστηκαν οι βάρβαροι κι αυταρχικοί ακτιβιστές

να γκρεμίσουν κάθε έργο κάλλους στον πλανήτη.

Οι στρατιώτες οπλίστηκαν με κρότο και σήψη.

Οι ισχυροί παρέμειναν ασφαλείς κι ανεπηρέαστοι

ενώ οι απαλές ψυχές αγωνιούσαν σε κόκκινο φόντο.

Σε τέσσερις ημέρες, ξέραμε, ο κόσμος θα είχε μαυρίσει.

Ημέρα πρώτη και βρισκόμουνα σε μια ζεστή καλύβα.

Το ξύλινό της πάτωμα διασκέδαζε τα πόδια.

Του μέρους τα χρώματα μου νάρκωναν την όραση.

Έπρεπε κάτι να κάνω γρήγορα για να προλάβω.

Να σώσω του κόσμου τα ωραία και αγαπημένα.

Όμως, αντί γι' αυτό, ταξίδεψα στη μνήμη

και ήπια ένα ξεχειλισμένο ποτήρι με νέκταρ.

Ημέρα δεύτερη και βρέθηκα να περπατάω

στα δροσερά και έρημα μονοπάτια του δάσους.

Ρεμβάζοντας σαν τίποτα να μη συνέβαινε.

Όμως το μυαλό ηρεμία δε μπορούσε να βρει

και η καρδιά συνέχεια στο στήθος θορυβούσε.

Τα χέρια όμως κρατούσαν χειροπέδες αόρατες.

Ξάπλωσα ανάμεσα στα δέντρα και στις πέτρες.

Ημέρα τρίτη και ξύπνησα στο παιδικό δωμάτιο.

Η κουβέρτα βοηθούσε τη λήθη να επιβληθεί.

Δεν θα πήγαινα σχολείο, ήταν σαββατοκύριακο.

Θα ταξίδευα ξύπνιος στη χώρα των ονείρων.

Ένα κομμάτι μου όμως δεν είχε ξεγελαστεί.

Σε δυο μέρες, μια σκοτεινή λάμψη θα σκέπαζε τα πάντα.

Βημάτιζα στο ζεστό χαλάκι και περίμενα.

Ημέρα τέταρτη και όλα έμοιαζαν φυσιολογικά.

Την επομένη όμως θα μας πλάκωνε ο ουρανός.

Οι γείτονες κολλημένοι επάνω στις τηλεοράσεις.

Σκέπαζα την επικαιρότητα με λίγη ακόμα μουσική.

Τα τανκς είχαν ξεκινήσει, οι ισχυροί την ευτυχία είχαν στόχο.

Έκλεισα τα φώτα μα κράτησα ένα μικρό φωτάκι για παρέα.

Κάθισα στο σκηνικό της αγωνίας κι ως το πρωί περίμενα.

Σαν έφτασε η πέμπτη μέρα, φωνές τριγύρω αντηχούσαν.

Οι άνθρωποι σε κάθε γειτονιά γλεντοκοπούσαν.

Δεν υπήρχανε ηγέτες, όπλα κι άλλες απειλές.

Ασφαλές ήτανε το κάλλος απ' τους κακούς κι υποκριτές.

Οι σκέψεις και η δύναμή τους είχαν νικήσει τα θηρία.

Πολλοί σκέφτηκαν όμορφα κι έγινε αλήθεια η φαντασία.

Ελαφρύς λοιπόν σαν πούπουλο αφέθηκα στη μελωδία.

(Αντώνης Μπούζας)

Οι πήλινοι επαναστάτες

Αφυπνισμένε, πολιτικοποιημένε καλλιτέχνη.

Με το έργο σου έχουμε λίγο κουραστεί.

Στην εποχή της πολιτικοποίησης των πάντων

ο άνθρωπος διψάει για χρωματιστά ταξίδια.

Θέλει να ανέβει σ' αερόστατο μια μέρα

κι από ψηλά να μας κοιτά και να γελάει.

Επιθυμεί την λύση της απόστασης.

Την μοναξιά της ανόδου σιωπηλά ποθεί.

Πράγμα σημαντικό η πολιτική στην Τέχνη.

Μα το πολύ το ''Κύριε ελέησον'' το βαριέται κι ο παπάς. 

Υπάρχουν κι άλλα θέματα- φιλοσοφικά, υπαρξιακά.

Υπάρχει και η απλή διασκέδαση που μας δυναμώνει.

Καλλιτέχνη πολιτικοποιημένε, δημοσιογράφε επίκαιρε.

Είσαι ικανός να μάθεις, με τον πύρινό σου λόγο

και τις επιστροφές στα ίδια εξαντλημένα θέματα,

όλους αυτούς εκεί έξω να ψηφίζουνε σωστά;

Έχουμε δει πέντε χιλιάδες ταινίες για τον Καπιταλισμό.

Μα ο πολίτης κοιτάζει μόνο το δικό του συμφέρον.

Δεν προβληματίζεται για τη δυστυχία στον κόσμο.

Ψηφίζει σαν να μην μας είπες τίποτα τόσο καιρό.

Κι όμως όπου κοιτάξεις την πολιτική θα δεις.

Υπάρχουνε ζητήματα που έχουμε ξεχάσει.

Ηχούνε ήρεμες φωνές που λένε την ουσία.

Θέλω σ' εσάς η πένα μου να λέει την αλήθεια.

(Αντώνης Μπούζας)

Αναπνοή

Ο Πέτρος ήρθε από τον ύπνο στις έξι εκείνο το πρωί.

Δεν είχε ίχνος κούρασης επάνω του και μέσα του. 

Αισθάνθηκε λες και κάτι πολύ καλό και σωτήριο είχε γίνει. 

Ένα τρυφερό γαλάζιο και μια απόλυτη ηρεμία επικρατούσαν.

Το προηγούμενο βράδυ, τα δελτία τους είχαν τρομοκρατήσει όλους.

Και όχι αδίκως εκείνη τη φορά μιας και οδεύαν προς το μεγάλο τέλος.

Δέντρα πολλά δεν ζούσαν πλέον επάνω στον πλανήτη.

Ο άνθρωπος είχε γεμίσει τις τσέπες του σκοτώνοντας τον εαυτό του.

Ο Πέτρος για ώρα προσπαθούσε με το μάτι να συλλάβει κάποια κίνηση στο δρόμο.

Όμως τ' αυτοκίνητα δεν είχαν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους.

Λίγο αργότερα θα ανακάλυπτε κάποιο γεγονός παράξενο και αναπάντεχο.

Ότι το εργοστάσιο που σκοτείνιαζε τον ουρανό είχε κλείσει ξαφνικά και για πάντα.

Στους δρόμους της πόλης βλέμματα λουσμένα με ήλιο και γαλήνη.

Ανεξήγητα σημάδια για εκείνον σκορπισμένα εδώ κι εκεί. 

Πήγε τσιγάρο ν' αγοράσει για να μάθει πως πια δεν τα πουλούσαν.

Και τότε συνειδητοποίησε ότι, με κάποιο τρόπο, δεν χρειαζόταν τον καπνό.

Επέστρεψε στο σπίτι του καθώς κανένας δεν μπορούσε να του εξηγήσει.

Έδωσε ξανά ζωή στην τηλεόρασή του μήπως και αυτή τ' αφύσικα ερμηνεύσει.

Σε όλα τα κανάλια παραδόξως δημοσιογράφοι ήρεμοι που έμοιαζαν σοφοί.

Χαμογελούσαν και γελούσαν δίνοντας την εντύπωση πως ήτανε γιορτή.

Έπειτα από αρκετά λεπτά, στον Πέτρο γνωστοποίησαν τα θαυμαστά συμβάντα.

Κάθε καμένο ή κομμένο δέντρο του πλανήτη είχε αναστηθεί και τη ζωή κρατούσε.

Τα μολυσμένα ύδατα είχαν καθαρίσει κι απ' την ατμόσφαιρα οι ρύποι είχαν λείψει.

Του κόσμου αυτού ο πιο σκληρός και άφρων ήτανε πλέον φύλακας της φύσης.

Ο Πέτρος αδυνατούσε τα αυτιά του και τα μάτια να πιστέψει.

Αυτό που τους είχε σώσει λίγο πριν το τέρμα θα έμενε άγνωστο παντοτινά.

Ήταν σαν να τους είχε δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, σαν να έγιναν απτά τα όνειρα.

Και το μεγάλο τέλος οι άνθρωποι είχαν προλάβει ν' αποτρέψουν.

( Αντώνης Μπούζας)

Ο καινούργιος πλανητάρχης είν' ένα ρομπότ

Άνεργοι οι ικανοί κι οι έμπειροι.

Οι μηχανές δεν πληρώνονται.

Το κράτος γλιτώνει τους μισθούς.

Ο καινούργιος πλανητάρχης είν' ένα ρομπότ.

Κι η ανασφάλεια μαυρίζει μάτια.

Σπάζει χέρια για να εκφραστεί.

Οι πιο έξυπνοι χρόνια χωρίς δουλειά.

Και το μόνο επάγγελμα ορντινάντσα των ρομπότ.

Είναι το μέλλον μας λίγο πιο κάτω.

Μας το σερβίρουνε σε χρυσό πιάτο.

Λένε, η τεχνητή νοημοσύνη θα βοηθήσει

με την μονότονη, κουραστική εργασία.

Μα είναι ψέμα, είναι παγίδα.

Είναι στη φάκα το τυράκι.

Η τεχνητή νοημοσύνη ήρθε

τους ανθρώπους για ν' αντικαταστήσει.

Βγάζει λόγους στα μικρόφωνα.

Μα έχει πρόσωπο αδειανό.

Η φωνή του σκέτος πάγος.

Ο καινούργιος πλανητάρχης είν' ένα ρομπότ.

(Αντώνης Μπούζας)

Μετάβαση

Αν πας από το γενικό στο ατομικό,

πολλά μπορεί ν' αλλάξουν.

Το φιάσκο μπορεί να γίνει επιτυχία

και η επιτυχία να γίνει φιάσκο.

Αν πας από το σύνολο στον έναν,

έκπληξη μεγάλη ίσως να βιώσεις.

Οι ταινίες δευτέρας διαλογής

μπορεί να γίνουνε κομμάτι της καρδιάς σου.

Και της χρονιάς τ' αριστουργήματα

ίσως απλώς να συμπαθήσεις.

Με τους πιο μεγάλους κριτικούς

απόλυτα μπορεί να διαφωνήσεις.

Όταν σωπάσεις τους άλλους όλους

και ακούσεις μόνο εσένα,

το άγνωστο θα φωτιστεί αμέσως.

Και το διάσημο ίσως να γίνει αόρατο.

Σαν πας απ' το ατομικό στο γενικό,

θα γίνεις ένας από εκείνους.

Θα έχεις την αποδοχή τους.

Η σκέψη σου θα 'ναι δική τους.

(Αντώνης Μπούζας)

Μερικές απλές σκέψεις

Τα μηνύματα στην Τέχνη είναι μονάχα απόψεις.

Όσο μεγάλος κι αν είναι ο καλλιτέχνης.

Όχι απόψεις λάθος μα ούτε σίγουρα σωστές.

Ο καλλιτέχνης είναι πλάσμα με μυαλό θνητού.

Δεν αποφεύγει τα λάθη όσο κι αν τον θαυμάζουμε.

Η Τέχνη δεν μας μαθαίνει τον κόσμο.

Μας δείχνει μόνο μια πιθανή εκδοχή του.

Και όλες οι μεγάλες γνώσεις που αποκτήσαμε

σε αυτή τη ζωή δεν είναι καθόλου δεδομένες.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να ξέρω στα σίγουρα.

Έρχεται όμως μια στιγμή που νιώθεις

πως αυτός πράγματι κάτι έχει καταλάβει.

Αυτή η πολύ σπάνια στιγμή του καλλιτέχνη.

Μια πρόταση μέσα σ' ένα μυθιστόρημα.

Λίγα δευτερόλεπτα σε μια ταινία.

Τα βραβεία δίνονται από θνητούς σε θνητούς.

Οι κριτικές θεοποιούνε τους καλούς.

Οι κριτικές υποτιμούνε τους καλούς.

Άραγε πώς θα έκρινε μια οντότητα σοφότερη

τα δημιουργήματα των ανθρώπων;

(Αντώνης Μπούζας)

Το κλουβί του έσπασε και βγήκε

Έλεγε πως δε θυμόταν

κι όλο τη μνήμη του ρωτούσε.

Ήταν άραγε ψηλός;

Τυφλός τον καθρέφτη κοιτούσε.

Ανέβαινε σε ξυλοπόδαρα

εντύπωση να κάνει.

Είσαι κοντός, πολύ κοντός

του είχε πει η άλλη.

Κρυβότανε σε ρόλους.

Ντρεπόταν τους σπουδαίους.

Κι αυτοί όμως κρυβόντουσαν

κι ας κάναν τους γενναίους.

Κατά βάθος ήξερε.

Μα έπρεπε να βρει τα μάτια

που η κοντή του έκρυψε

στης δίψας τα ποτάμια.

Πόσο κοντός να ήτανε;

Τίποτα στον καθρέφτη.

Ήτανε μικροσκοπικός;

Ένας τον είπε ψεύτη.

Κουτούλησε σ' αεροπλάνο.

Το πέρασε για αναπτήρα.

Εμπιστευόταν κάθιδρος

κάθε ακριβό φωστήρα.

Κόκκινος από ντροπή

έπεσε στο ποτάμι.

Σαν μια ψηλή τον έβγαλε

τα μάτια του είχε πάλι.

Πήρε την ωραία του

και μόνοι τριγυρνούσαν.

Κι από ψηλά όλη τη Γη

άδεια τη θωρούσαν.

(Αντώνης Μπούζας)

Το άγνωστο

Χωμένο ανάμεσα σε καταπράσινους μεγάλους λόφους 

και πολλά χιλιόμετρα μακριά από την ταραχή των πόλεων

υπήρχε ένα παγκάκι μοναχό του και περίμενε τα θύματά του. 

Με το αυτοκίνητό της η Ζωή διένυε ατελείωτες δασικές εκτάσεις.

Ίσως κάπου εκεί να έβρισκε τον εαυτό της πού 'χε χάσει.

Σαν πέρασε εμπρός απ' το παγκάκι, νύσταξε αιφνιδίως.

Το όχημά της μούγκρισε καθώς απότομα σταμάτησε.

Παραπατώντας βγήκε στην απουσία του ανθρώπου.

Το αεράκι έπαιξε με τα μαλλιά ενώ εκείνη βάδιζε αργά.

Κάθισε στο παγκάκι αισθανόμενη απόλυτα αδύναμη.

Μη μπορώντας να βαστάξει τα μάτια της ανοιχτά

βυθίστηκε σε ύπνο στην πράσινη του φόβου αγκάλη.

Μόνη κι εκτεθειμένη όχι όμως στους φυσικούς κινδύνους.

Οι ώρες κυλήσαν σαν άγρια ποτάμια και έπεσε σκοτάδι.

Τότε ήταν που η κόρη ξύπνησε στο αχνό φως του φεγγαριού.

Διαπίστωσε πως το όχημα κουρασμένο κοιμότανε κι αυτό.

Αποφάσισε πως την αυγή θα πρόσμενε μέσα στην αγωνία.

Αγνοώντας την ερχόμενη απειλή άρχισε να βηματίζει.

Τα πόδια της πετρώσανε κι η αναπνοή της κόπηκε

καθώς μία φιγούρα διέκρινε κινούμενη πίσω από τα δέντρα.

Το κορμί της παραδόθηκε σε μια ρυθμική ταλάντωση.

Το πλάσμα την πλησίασε με ζώου κινησιολογία.

Έφτασε μπροστά της αποκαλύπτοντας την φρίκη του.

Ένα μικρό παιδί με φαλακρό κεφάλι και μυτερά αυτιά.

Το σώμα του ογκώδες και τα νύχια του τεράστια.

Αυτά τα νύχια μπορούσαν να σου πάρουν τη ζωή.

Έμοιαζαν με σπαθιά και προχωρούσαν ανάμεσα στις σκιές.

Η Ζωή δε βρήκε λόγο να φωνάξει αφού ήτανε μόνη.

Γύρισε την πλάτη στο τέρας και έγινε της επιβίωσης δρομέας.

Έτσι ταξίδεψε στο νυχτερινό τοπίο με το πλάσμα από πίσω της.

Όταν σε λίγες ώρες ο ήλιος ξεμύτισε πίσω από τα βουνά, 

άδειο το παγκάκι και από δίπλα το αμάξι ρημαγμένο.

Μόνο αν κάποιος κοιτούσε πέρα στην κορυφή του λόφου,

θα έβλεπε τη Ζωή ματωμένη και με βλέμμα απλανές.

Μάλιστα, ίσως πρόσεχε πως πράγματα σαν σπαθιά βαστούσε.

(Αντώνης Μπούζας)

Η αλλόκοτη υπόθεση που ξεχάστηκε

Δε χρειάζεται να σας πω πού συνέβησαν τα γεγονότα.

Ένα δάσος πολύ παράξενο κι ένα χωριό του μυστηρίου.

Άρχισαν να εξαφανίζονται άνθρωποι στο δάσος.

Από αυτούς δεν έβρισκαν μετά ούτε ίχνη αίματος

ούτε κάποιο δικό τους αντικείμενο, ρούχο ή παπούτσι.

Οι κάτοικοι του χωριού απέκτησαν βλέμμα στοιχειωμένο.

Ξαφνικά θυμήθηκαν όλες εκείνες τις παλιές δοξασίες

που η εξέλιξη κι η επιστήμη τελικά ποτέ δεν νίκησαν.

Μιλούσαν χαμηλόφωνα λες και φοβούνταν κάτι.

Μόνιμη απουσία του ήλιου εκεί αλλά ποτέ βροχή.

Και η ψυχή του ανθρώπου δεν γίνεται ποτέ ενήλικη

και πάντοτε επιθυμεί να ξαναβρεί τα παραμύθια.

Έφτασε στο μέρος εκείνο ερευνητής του υπερφυσικού.

Έψαξε στο δάσος κι αισθάνθηκε γύρω του παρουσίες.

Οι οποίες όμως δεν είχανε υπάρξει ποτέ ως άνθρωποι.

Πήγε και μια ομάδα επιστημόνων με μηχανήματα

κι αφού δεν κατόρθωσαν άκρη να βγάλουν

ανέφεραν την υποψία πως ίσως υπήρχε πύλη.

Δηλαδή είσοδος και έξοδος για κόσμο άλλο.

Και οι εξαφανίσεις πλήθυναν σ' ανησυχητικό βαθμό.

Οι γέροι τα βράδια, δίπλα σε μικρές πηγές φωτός,

έλεγαν ιστορίες που ξυπνούσαν τη μέθη των ψυχών.

Πως όλους όσους χάθηκαν στο σκοτεινό το δάσος

τους είχανε πάρει τα στοιχειά της φύσης κι οι νεράιδες.

Αφού πρώτα τους μαγέψανε για να τους ελέγξουν.

Ακούστηκαν πολλές απόψεις τον καιρό εκείνο

όμως απάντηση δεν δόθηκε στο τί είχε συμβεί.

Οι εξαφανίσεις έπαψαν και οι εποχές πέρασαν.

Όμως οι κάτοικοι του μέρους δεν αισθάνονται ασφαλείς.

Γιατί το νιώθουν πως κάτι παραμονεύει σιωπηλό.

(Αντώνης Μπούζας)

Συνειδητοποίηση

Με κλείδωσα στο σπίτι.

Ο κόσμος είναι σκοτεινός.

Οι απειλές βολτάρουν εκεί έξω.

Κανένας μας δεν θα επιβιώσει.

Μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου.

Τα πράγματα έχουν σκληρύνει.

Οχυρώθηκα με τον εχθρό μου.

Ασφαλές μέρος δεν υπάρχει.

Το σύμπαν γύρω κομματιάζεται.

Μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου.

Όλο τρέχω να γλιτώσω.

Κάποιοι μου είπανε, μην τρέχεις!

Τα πόδια ακίνητα και κοίτα.

Με τρέλα δυναστεύει το μυαλό.

Μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου.

Κάτι αόρατο θα μας σκοτώσει όλους.

Τη ζωή θα στερηθώ μήπως και σωθώ.

Οι κίνδυνοι είναι παιδιά μου.

Από τη μύτη μου αναπνέουν.

Μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου.

Ερήμωσαν οι γειτονιές.

Ήρθε το τέλος τώρα πες.

Όμως για στάσου μια στιγμή.

Όλα θ' αλλάξουν στη στιγμή.

Μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου.

(Αντώνης Μπούζας)

Στο ξύλινο δωμάτιο

Ξαπλώνω στο πάτωμα.

Διαβάζω στο ταβάνι.

Τα εσώτερά μου φωτεινά

η συννεφιά μου φτιάχνει.

Και έξω απ' το παράθυρο

τα δέντρα επικρατήσαν.

Νίκησαν τον άνθρωπο.

Μα εμένα με αφήσαν.

Στέκονται στην είσοδο.

Τ' ακούω στο μυαλό μου.

Λένε να μείνω μέσα εκεί

αν θέλω το καλό μου.

Μ' αρέσει η κατάσταση.

Είναι απειλή χρωματιστή.

Και η ξυλένια φυλακή

με αγκαλιάζει γελαστή.

Διασκεδάζω με το φόβο μου.

Τι να υπάρχει εκεί έξω;

Κι αν οι σκιές πυκνώσανε

δεν θέλω να δραπετεύσω.

(Αντώνης Μπούζας)