Άδειοι

Στης νύχτας τα ποτάμια

τα δροσερά και ξεδιψαστικά

να γίνουμε κολυμβητές

και ευρετές του τίποτα.

Στο μηδέν να σταθούμε

και εκεί να παίξουμε.

Του μηδενός τη λύτρωση

ας την κρατήσουμε γερά.

Δεν έχουμε γυναίκες

μα ούτε και λεφτά.

Δεν είμαστε εργάτες

με τα πολλά καλά.

Τα χέρια μας αδειάσαν.

Το ίδιο κι οι ψυχές.

Δε λαχταρούμε κάτι.

Δεν έχουμε πληγές.

Όλα τώρα φεύγουν

όμως δεν πειράζει.

Το μηδέν γαλήνη

απλόχερα μοιράζει.

Το κενό μας είναι

σωτήρας, οχυρό.

Στης νυχτός τα ύδατα

είμαι παιδί μικρό.

(Αντώνης Μπούζας)