Το σύνδρομο του τελευταίου θρανίου

Εκείνη τη χρονιά τον έβαλαν

να κάτσει στο θρανίο τέρμα πίσω.

Αυτό τον επηρέασε εν αγνοία τους

κι ας ήθελε να τα πάει καλά.

Τα φόρτωσε όλα στον κόκκορα.

Έβρισκε βαρετά τα σχολικά βιβλία.

Διάβαζε του Αρκά τον Κόκκορα

και τους συμμαθητές με ενδιαφέρον.

Με φίλους και μόνος ξενυχτούσε.

Γελούσε κι ευθυμούσε χωρίς σταματημό.

Έκανε συχνά τον άρρωστο.

Έτρεμε μην πιαστεί αδιάβαστος.

Ο καθηγητής ανάμεσά τους περπατούσε

και η φωνή του δυνατά ηχούσε.

Μια παιδική ψυχή αγωνιούσε

και τον καθηγητή αστυνόμο τον θωρούσε.

Όλο το έτος ήταν μια μεγάλη κοπάνα.

Και ο μικρός βίωνε έντονα συναισθήματα.

Μεθοκοπούσε ψυχικά με ταινίες τρόμου.

Μελέταγε ενδιαφέροντα εξωσχολικά βιβλία.

Η κοπέλα αμελής στο διπλανό θρανίο.

Μια μέρα το σκάσανε μαζί απ' το σχολείο.

Κι όταν η αξέχαστη χρονιά έλαβε τέλος,

το παιδί αντιμετώπισε όσα περίμενε με φόβο.

(Αντώνης Μπούζας)