Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι (The Texas Chainsaw Massacre, 1974)

Λανθασμένα ίσως χαρακτήρισε η Ελληνική απόδοση του τίτλου τον όχι και τόσο καλό γνώστη του πολιτισμού που συναντάμε στην ταινία σχιζοφρενή, καθώς δεν προκύπτει σεναριακά κάποιο τέτοιο στοιχείο για την ψυχολογία του. Ένα λάθος για το οποίο κατηγορήθηκαν οι υπεύθυνοι πως έβλαψαν ψυχικά μέλη της συγκεκριμένης ομάδας συνανθρώπων μας.

Μια παρέα παιδιών, κατά την διάρκεια εκδρομής τους στο Τέξας, θα πέσουν θύματα της μανίας μιας οικογένειας σύγχρονων πρωτόγονων με κανιβαλιστικές συνήθειες. Σε μια ταινία που σου παγώνει το αίμα και ταυτόχρονα σε αφήνει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Και που με πολύ λίγα μέσα και ελάχιστη οικονομική στήριξη αποτέλεσε έναν άθλο επί οθόνης, πράγμα για το οποίο νομίζω ότι αξίζει τον σεβασμό μας.

Εντελώς αδίκως θεωρείται εκπρόσωπος των χειρότερων σπλάτερ και χρησιμοποιείται συχνά σαν ειρωνική αναφορά από ανθρώπους που δεν την έχουν δει και κρίνουν με κλειστό μυαλό και με την κουλτούρα της ταμπελοποίησης. Στην πραγματικότητα, πολύ περισσότερα υπονοεί παρά δείχνει. Η διαχείριση των κινηματογραφικών κλισέ συντελείται με επαγγελματισμό, αριστοτεχνισμό και γνώση. Υπάρχει επιλέον στην ατμόσφαιρα το στοιχείο της σήψης που αισθάνεσαι ότι σου τρώει το μυαλό. Ιδιοφυής ο πρόλογος της εναλλαγής εικόνων πτωμάτων σε αποσύνθεση, υπό το λίγο φως των φακών, με εντελώς σκοτεινά, παγερά πλάνα. Κάτι που προφανώς χτυπάει απευθείας στους μεγαλύτερους υπαρξιακούς μας φόβους. Το εμβληματικό δημιούργημα ξεχώρισε ποιοτικά από τα υπόλοιπα άτεχνα σπλάτερ συν τοις άλλοις και λόγω του συμβολικού, αλληγορικού του υπόβαθρου, αλλά και λόγω της σκηνοθεσίας ενός απείρως τιτάνιου μάστορα της γλώσσας του κινηματογράφου.

Οι σύγχρονες ταινίες τρόμου, στην πλειοψηφία τους, θα κοσμούνταν με πλήθος ευκόλως εννοούμενων και φυσικά εύστοχων επιθέτων εκ του στόματος κάποιου ειδικού, ο οποίος θα ατένιζε με νοσταλγία το ένδοξο παρελθόν. Εγώ πάλι θα αρκεστώ να πω ότι προχωράμε σαν τον κάβουρα, μιλώντας πάντα για την εξέλιξη και τον πολιτισμό μας σχεδόν σε κάθε επίπεδο.


Οι κανίβαλοι της ταινίας υπάρχουν γύρω μας κι είναι πολλοί. Δεν έχουν κοινωνική τάξη, φύλο, εθνικότητα και ηλικία. Και είναι ικανοί ανά πάσα στιγμή να εισβάλλουν στον μικρό μας παράδεισο με ένα αλυσοπρίονο στο χέρι. Δείτε την και δεν θα χάσετε.

(Αντώνης Μπούζας)

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Καλωδιωμένο πρόβατο

Βγαίνω από σπίτι ζωγραφιστό.
Και κοιτώ τον ήλιο τον κρεμαστό.
Δίπλα μου ποτάμι πλαστικό.
Μα κάπου κάτι υπάρχει μη υλικό.

Γκρίζο τώρα το τοπίο με τον αστό.
Νεύμα στον κοσμάκη τον κουρδιστό.
Κινούμενα φουγάρα σαν δαγκάνες.
Σίγουρα θα είδες και τις κάννες.

Μπαίνω στο αμάξι από πηλό.
Γύρω μου ανθρώποι με το κιλό.
Από έναν γέρο την ώρα του ζητώ.
Λίγα λεπτά, μου λέει, εδώ αποζητώ.

Αναγνώστη, κρατήσου λίγο ακόμα.
Αναγνώστη, δεν έφυγε το χρώμα.
Γιόρτασε τον βίο σου τον ταιριαστό
κάτω απ' τον ήλιο σου τον κρεμαστό.

(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ο Εξορκιστής (The Exorcist, 1973)

Έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχει καλύτερη απεικόνιση του απόλυτου Κακού σε μια ταινία από εκείνη στον ''Εξορκιστή'' μέσω του χαρακτήρα του δαιμονισμένου κοριτσιού που καλούνται οι ιερείς να ελευθερώσουν από την σκοτεινή οντότητα που έχει κυριαρχήσει μέσα του. Με την λέξη Κακό αναφέρομαι σε οποιαδήποτε εκ των εκφάνσεων του σκοταδιού αυτού του κόσμου στην ζωή ενός από εμάς. Στο παραμορφωμένο, εφιαλτικό, δαιμονικό πρόσωπο του παιδιού ο καθένας βλέπει να καθρεφτίζονται όλα εκείνα που στοιχειώνουν την παραμονή του σ' αυτή τη γη και που τον φοβίζουν σε καθημερινό ακόμα επίπεδο. Μπορεί να είναι η εγληματικότητα, τα ναρκωτικά, η βια σε κάθε μορφή της, η απανθρωπιά του αστικού περιβάλλοντος και ορισμένων ανθρώπων-φορέων αρνητικής ενέργειας, ακόμα και ο θάνατος έτσι όπως τον αισθανόμαστε καθημερινά να μας κυκλώνει και να μας απειλεί από τόσες και τόσες ιστορίες. Ο σκηνοθέτης κατόρθωσε αυτά κι άλλα πόσα να τα χωρέσει σε ένα βλέμμα και σε μια φωνή επιδιώκοντας ταυτόχρονα να τα εξευγενίσει καθώς η τέχνη δεν είναι ασχήμια αλλά ομορφιά ακόμα κι αν το θέμα της είναι άσχημο. Ο εξευγενισμός τούτος συνετελέσθη κατ' αρχάς στην φοβισμένη ψυχή του σκηνοθέτη και έπειτα στην εξίσου φοβισμένη ψυχή του θεατή. Όταν εκπολιτίζεις το Κακό, το αποδυναμώνεις και σταδιακά το εκμηδενίζεις. 

Σενάριο γεμάτο συμβολισμούς περί της μάχης σε μεταφυσικό ή φιλοσοφικό επίπεδο μεταξύ του Καλού και του Κακού γύρω μας στη φύση αλλά και μέσα μας. Σκηνοθεσία που καθιστά το έργο έναν από τους κορυφαίους φιλμικούς εφιάλτες και που μοιραία προκαλεί ψυχολογικά τραύματα ακόμα και στους ενήλικες. Ηθοποιία που υπηρετεί πιστά την εξιστόρηση ενός μεγαλεπήβολου μύθου. Τρόμος απτός και βαθύτατα ρεαλιστικός ο οποίος προσδίδει στην ταινία την μορφή τεκμηρίου και όχι ευρήματος της φαντασίας. Είναι η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία τρόμου όλων των εποχών. Ορόσημο της δεκαετίας του εβδομήντα. Και αιτία που πάρα πολύς κόσμος τότε πλημμύρισε τις εκκλησίες και πίστεψε πραγματικά ότι υπάρχει κάτι άλλο, πέρα από το αισθητό.
(Αντώνης Μπούζας)

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Η ζουζούνα

Ζουζούνα μέσα στο μπουρνούζι,
μου κανες το μυαλό να σκούζει.
Ατέρμονη η προσφορά σου
στο σύμπαν μου με πάτημά σου.

Ζουζούνα με τις ροζ παντόφλες,
βουλιμικά μασάς τις ώρες.
Πήρες τον ήλιο στο αιδοίο,
τον εραστή στέλνεις σχολείο.

Κολαστηρίου εντολέα,
το τρένο παίρνω των εννέα.
Πίσω απ' τη χάρη σου να τρέξω,
στ' ανάκτορα τα θηλυκά να σπεύσω.

Στων ανεμώνων το τραγούδι,
την ξωτικίνα ραίνουν χνούδι.
Απλόχερα δίνεις τη μέρα.
Έλα μου πιο κοντά και γέλα.

(Αντώνης Μπούζας)

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Θέλξη

Στέκεσαι ώρα στο ημίφως
σχεδόν σαν μεταφυσική.
Κοιτάς αγέρωχα και ίσως
για σένα υπάρχει η μουσική.

Πετάς τα ρούχα και μας δείχνεις
των μυστηρίων την πηγή.
Αγριωπές ματιές μας ρίχνεις
να βρεις ο άντρας ποιος εστί.

Ο δείκτης σου διαλέγει εμένα.
Τιμή μεγάλη, θα σου πω.
Να έχω πλάι μου εσένα
κι όλο τον κόσμο ν' αψηφώ.

Χορεύεις τώρα τη μορφή σου
με τις κραυγές των θρηνωδών.
Έλα αγάπη μου κι αφήσου
μύθοι να σ' εύρουν ξωτικών.

Μαζί πλαγιάζουμε για πάντα.
Οι γάμπες σου με αφεντεύουν.
Τι ανακούφιση δίνουν στον άντρα
τα στήθη που όλα τα αντέχουν!

(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Παραδοχή

Σε βάζω στην ηλεκτρική.
Με γέννησε ο πάτος.
Πλένω τα χέρια μου με σε.
Μικρέ, με λένε Κράτος.

Εγώ σπέρνω το θάνατο
μα άλλοι με οπλίζουν.
Κακομαθαίνω τα παιδιά
στον πόνο που σφυρίζουν.

Με τη Μερσέντες μου πατώ
ανθρώπους μαραμένους.
Κρατώ αιμάτινο σταυρό
χλεύη για τους καημένους.

Κι όλοι αυτοί που σου πετώ
πόρνες πολυτελείας.
Να σε ορίζουν στο κελί
μέσω της γλειωδίας.

Θρέφω τα φίδια μου εγώ.
Ρίχνω κουφάρια στο γιαλό.
Πάντα θεριεύω όπου βρω.
Όλους εσάς ευχαριστώ.


(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Ανατομία

Ο Σέρλοκ Χολμς ερεύνησε
την κάμαρα και έφριξε.
Θόλωσε αμέσως ο φακός του
και ο οχετός δικός του.

Του λαγωνικού το βλέμμα
κιτρίνισε σαν νάταν κέρμα.
Πυρετικό χέρι του δράστη.
Μυαλό που έψηνε εκάστη.

Τηλέφωνο στον Πουαρό
που έδερνε άντρα απ' το Κονγκό.
Τηλέφωνο και στον Μαιγκρέ
μα είχε διαδήλωση ωρέ.

Το θύμα είχε απολαύσει
δόση ζωής προτού να χάσει.
Ο δολοφόνος με μανία
έχωνε τα φιλιά στ' αστεία.

Τον κούρασε το όλο θέμα.
Είπε της πίπας κι ένα ψέμα.
Πλέον εγώ αποχωρώ.
Ο λόγος τώρα στο λαό.


(Αντώνης Μπούζας)