Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Η απάντηση

Διατάζεις προσκυνήματα. 
Επιθυμείς βλαμμένους. 
Λέξεις σβηστές ορέγεσαι. 
Επιβλαβείς επαίνους. 

Αναίτια εκρήγνυσαι. 
Σάκο του μποξ με έχεις. 
Δηλώνεις και ευαίσθητη. 
Πίθηκο περιέχεις. 

Μ' αποκαλείς ανώριμο. 
Μα εγώ δεν ξεφωνίζω. 
Αγνώστους σαν ηλίθιο 
και φίλους δεν στολίζω. 

Λες πως δεν εξελίχθηκα. 
Σε σπήλαιο να μένω. 
Χαράματα στο ράδιο
σκυλάδικα υπομένω. 

Δειλό με χαρακτήρισες. 
Για όλα βρήκες φταίχτη. 
Αν έχεις θάρρος όπως λες, 
για κοίτα στον καθρέφτη!

(Αντώνης Μπούζας)

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Προορισμός

Δικό μου ησυχαστήριο 
κι εσύ προσκεκλημένος. 
Απλώνω χέρι σε αυτόν 
που στέκεται καμένος. 

Χαμένο το βασίλειο 
σε εκδοχές μιας τάσης. 
Για σένα μέγα ανοίγεται 
πένη για να το φτάσεις. 

Αν πονεμένος βρίσκεσαι 
κοντά στο σπιτικό σου, 
φόρεσε ρούχα καθαρά 
κόντρα στο ριζικό σου. 

Σε τούτες τις αυλές θαρρώ 
διαμένουν γελασμένοι. 
Πώς τάχα αλήθεια να το πω; 
Σούρουπα κερασμένοι.

(Αντώνης Μπούζας)

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Κιούμπρικ

Της οπτικής μας γαλουχίας 
υπηρέτης αξεπέραστος. 
Μιας φιλμικής αθανασίας 
ενοικιαστής είν' ο αγέραστος. 

Συγκλονισμός νου και ματιών. 
Κι ευωδιαστή περιφορά. 
Μόνος κουρνιάζει αγνοών 
στα στοιχειωμένα σινεμά. 

Καταστροφείς ρομποτικοί. 
Παιδιά που πλάσματα θωρούνε. 
Ασύλληπτοι συμπαντικοί. 
Βραδιές που μάγια θα γεννούνε. 

Δεν θα τον σβήσουν οι αιώνες. 
Ούτε ποτέ θα σκονιστεί. 
Μας τάισε λαμπρές εικόνες. 
Θα βασιλεύει στο πανί.

(Αντώνης Μπούζας)

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Πήλινος κόσμος

Όλα από πηλό. 
Αντέχω το χυλό. 
Τα σύνορα πηδώ. 
Φεύγω κι είμαι εδώ. 

Τα πλασμένα δέντρα 
δούλεψε η αφέντρα. 
Της τάισα το σώμα. 
Την κάρφωσα στο χώμα. 

Λιωμένες αρτιότητες. 
Φτασμένες ματαιότητες. 
Ρουμπίνια και αχάτη 
θα βρέχει στο ραχάτι. 

Οργή με δίχως αύριο, 
σ' αφήνω για μεθαύριο. 
Κρίσεις της ανομίας. 
Ημέρες αφθονίας. 

Όλα από πηλό. 
Κοντεύω ν' απειλώ. 
Γεννιέμαι στο κενό. 
Ανήκω στο κοινό.

(Αντώνης Μπούζας)

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Ξύλινος φόβος

Μια μαριονέτα δύο μέτρων 
έδωσαν οι γονείς στο Νίκο. 
Ήτανε δώρο γενεθλίων. 
Έπαιρνε πρωινό στον κήπο. 

Έγιναν φίλοι με το Νίκο. 
Αλλά παιδιού μυαλό αισχρό. 
Την κατηγόρησε μια νύχτα 
πως έκλεψε πέντε ευρώ. 

Εξοργισμένος ο πατέρας 
της μέτρησε δέκα ραβδιές. 
Έξω απ' το σπίτι η μητέρα 
την άφησε πολλές βραδιές. 

Την πόνεσε κι άλλο ο Νίκος. 
Μαύρη περνούσε η ζωή. 
Χόρεψε κάπου αναμμένη. 
Καιρό φαινόταν η ροή. 

Ξύπνησε το παιδί και βρήκε 
μ' αίμα βαμμένη την οικία. 
Πέρα μακριά του αντηχούσε 
κάποια τρελή φωνή οικεία. 

Όσο κι αν ήθελε να σβήσει 
αυτά που έπραξε αγροίκως, 
την τύχη του είχε διαλέξει 
ο ξεπεσμένος φαύλος Νίκος.

(Αντώνης Μπούζας)

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Αναστενάρης

Ζεστό, τονωτικό κορμί, 
επιβιώνεις στη στιγμή. 
Απάντηση στο τίποτα. 
Ευχάριστο ανύποπτα. 

Ασθένειά μου χρόνια, 
πικάντικη, υποχθόνια. 
Δραστηριότητα ακριβή. 
Χασούρα και ανταμοιβή.

Ιδέα υπερκόσμια. 
Αλήτισσα μα κόσμια. 
Πονοκεφάλου ρούμι. 
Κρησφύγετο-μπουντρούμι. 

Παθιάρα αναλώσιμη. 
Επιβλαβής μα πόσιμη. 
Πολιτική μου συνουσία. 
Ανατροπή και εξουσία.

(Aντώνης Μπούζας)

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Τα πατατάκια

Σ' έστησα αγάπη μα εσύ 
δε χαμπαριάζεις και πολύ. 
Πήρες μια πίτσα καυτερή. 
Σε κοίταγε λαχταριστή. 

Πήρες και έναν μπακλαβά. 
Έπεσες και πιο χαμηλά. 
Σαν και εμένα το χαλβά 
που είμαι με τη Λεϊλά. 

Τα πατατάκια μασουλάς. 
Εμένα όλο καρτεράς. 
Στην κέτσαπ πάλι τα βουτάς. 
Άφησε κάτι και για μας. 

Για σένα νοιάζομαι, μωρό. 
Κι όχι αν φαγητό θα βρω. 
Μήπως και φαίνεσαι χοντρό. 
Παράτα εσύ το παγωτό. 

Νέκταρ-φαρμάκι το κρασί. 
Καρδούλα μου, πού 'σαι εσύ; 
Μια αγκαλίτσα στο μπεκρή, 
αρχόντισσα βουλιμική.

(Αντώνης Μπούζας)