Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Θέλξη

Στέκεσαι ώρα στο ημίφως
σχεδόν σαν μεταφυσική.
Κοιτάς αγέρωχα και ίσως
για σένα υπάρχει η μουσική.

Πετάς τα ρούχα και μας δείχνεις
των μυστηρίων την πηγή.
Αγριωπές ματιές μας ρίχνεις
να βρεις ο άντρας ποιος εστί.

Ο δείκτης σου διαλέγει εμένα.
Τιμή μεγάλη, θα σου πω.
Να έχω πλάι μου εσένα
κι όλο τον κόσμο ν' αψηφώ.

Χορεύεις τώρα τη μορφή σου
με τις κραυγές των θρηνωδών.
Έλα αγάπη μου κι αφήσου
μύθοι να σ' εύρουν ξωτικών.

Μαζί πλαγιάζουμε για πάντα.
Οι γάμπες σου με αφεντεύουν.
Τι ανακούφιση δίνουν στον άντρα
τα στήθη που όλα τα αντέχουν!

(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Παραδοχή

Σε βάζω στην ηλεκτρική.
Με γέννησε ο πάτος.
Πλένω τα χέρια μου με σε.
Μικρέ, με λένε Κράτος.

Εγώ σπέρνω το θάνατο
μα άλλοι με οπλίζουν.
Κακομαθαίνω τα παιδιά
στον πόνο που σφυρίζουν.

Με τη Μερσέντες μου πατώ
ανθρώπους μαραμένους.
Κρατώ αιμάτινο σταυρό
χλεύη για τους καημένους.

Κι όλοι αυτοί που σου πετώ
πόρνες πολυτελείας.
Να σε ορίζουν στο κελί
μέσω της γλειωδίας.

Θρέφω τα φίδια μου εγώ.
Ρίχνω κουφάρια στο γιαλό.
Πάντα θεριεύω όπου βρω.
Όλους εσάς ευχαριστώ.


(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Ανατομία

Ο Σέρλοκ Χολμς ερεύνησε
την κάμαρα και έφριξε.
Θόλωσε αμέσως ο φακός του
και ο οχετός δικός του.

Του λαγωνικού το βλέμμα
κιτρίνισε σαν νάταν κέρμα.
Πυρετικό χέρι του δράστη.
Μυαλό που έψηνε εκάστη.

Τηλέφωνο στον Πουαρό
που έδερνε άντρα απ' το Κονγκό.
Τηλέφωνο και στον Μαιγκρέ
μα είχε διαδήλωση ωρέ.

Το θύμα είχε απολαύσει
δόση ζωής προτού να χάσει.
Ο δολοφόνος με μανία
έχωνε τα φιλιά στ' αστεία.

Τον κούρασε το όλο θέμα.
Είπε της πίπας κι ένα ψέμα.
Πλέον εγώ αποχωρώ.
Ο λόγος τώρα στο λαό.


(Αντώνης Μπούζας)

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Άσε το κακό να μπει (Let the right one in, 2008)

Εν μέσω μιας παγκόσμιας εμπορικής μανιέρας εκφραζόμενης σε πολλές μορφές τέχνης κι αποτελούμενης από ιστορίες αγάπης μεταξύ κανονικών ανθρώπων και βρυκολάκων ή λυκανθρώπων, γεννιέται μια ταινία που νομίζω ότι αξίζει πραγματικά την προσοχή μας και είναι η πιο σοβαρή πιθανόν προσπάθεια πάνω σ' αυτό το υπο-είδος. Ένα πολύ μικρό ηλικιακά αγόρι κι ένα συνομήλικο κορίτσι ερωτεύονται, όμως το αγόρι αγνοεί βασικά πράγματα για τη ζωή και τη φύση της παιδικής του αγάπης, όπως το ότι είναι ένα κορίτσι-βρυκόλακας που διαθέτει μάλιστα τον δικό του κυνηγό και συλλέκτη τροφής ο οποίος σκοτώνει κατά συρροήν προκειμένου να την θρέψει.

Στην υπόκωφα τρομακτική αυτή ταινία που αποφεύγει εντέχνως όλα τα κλισέ, συναντάμε μια ακόμα ιστορική στιγμή στο είδος της και αναμφίβολα ένα εκ των κορυφαίων δειγμάτων της κατηγορίας των τελευταίων δεκαέξι χρόνων. Οι ρυθμοί είναι υπνωτιστικοί και μαζί με την ατμοσφαιρική βραδύτητα των πλάνων παραπέμπουν στον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου, του Ταρκόφσκι και του Μπέλα Ταρ όπου εδώ προσαρμόζεται έξοχα στο σινεμά τρόμου και συνδυάζεται με αυτό. Η ποίηση συναντά το θρίλερ. Η φωτογραφία αποτελεί από μόνη της έναν λόγο για να καθίσει κάποιος να παρακολουθήσει αυτό το κομψοτέχνημα. Στο οπτικό κομμάτι σου μεταδίδεται η αίσθηση ότι κυριαρχεί η λευκότητα αλλά με τρόπο μουντό και σκοτεινό, πράγμα το οποίο ταιριάζει και με τους συμβολισμούς του έργου.

Το αγόρι έχει μαλλιά ξανθά που συνειρμικά  θα μπορούσαν να παραπέμπουν σε άγγελο και χρώμα δέρματος ιδιαίτερα λευκό, περισσότερο απ΄ το συνηθισμένο. Το κορίτσι από την άλλη έχει μαλλιά κατάμαυρα και δέρμα σκούρο. Αν αυτό το συσχετίσεις με το ότι είναι βαμπίρ, συμβολικά θα μπορούσε να θεωρηθεί εκπρόσωπος του κακού και του σκότους και το αγόρι αντίστοιχα εκπρόσωπος του φωτός και του καλού. Το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, ο Αδάμ και η Εύα ερωτεύονται κι αλληλοσυμπληρώνονται. Το σκοτάδι στηρίζει το φως και του δίνει δύναμη. Του μαθαίνει να γίνεται και λίγο κακό όταν αυτό χρειάζεται για την άμυνα και επιβίωσή του. Και στο τέλος, αναγκασμένος να σας αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής που ίσως δε θα πρεπε να ξέρετε, θα σας πω ότι αντί να σώσει ο Αδάμ την Εύα, όπως αρεσκόμαστε να συνηθίζουμε, σώζει η Εύα τον Αδάμ σε μια ταινία με μάλλον φεμινιστικό υπόβαθρο, ειδικά στο φινάλε. Το καλό λοιπόν αποφεύγει να απολέσει την ύπαρξη και τη ζωή του χάρη στην σωτήρια επέμβαση του κακού χωρίς το οποίο το καλό δεν μπορεί να υπάρξει και το αντίστροφο. Ακόμα κι αν δε συμφωνήσουμε με την ίσως αντι-θρησκευτική τοποθέτηση των δημιουργών, είμαστε αναγκασμένοι να τους βγάλουμε το καπέλο για το άκρως ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

Τα ουρλιαχτά που, παρ΄ ότι υπάρχουν και σε πολλά από τα πιο σημαντικά επιτεύγματα του κινηματογραφικού τρόμου, όσο περνάει ο καιρός προκαλούν όλο και περισσότερη πλήξη και κόπωση, ειδικά σε ταινίες που στερούνται αρετές σε κάθε τομέα, στην περίπτωση αυτή αντικαθίστανται με τον φόβο της σιωπής και της εικόνας. Ένα έργο για τον έρωτα και την επιβίωση μέσω αυτού καθώς και για την πορεία δύο χαρακτήρων από την παιδικότητα προς την ενηλικίωση.

(Αντώνης Μπούζας)


Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Εφιάλτης

Καθώς τα εγκόσμια σωπαίνουν
κι οι φλόγες του τζακιού χορεύουν,
πλάθω φασματικές εικόνες,
αλλοκοτιάς νέους θαμώνες.

Φρικιά της νύχτας με αρπάζουν,
ενώ οι άγγελοι σφαδάζουν.
Και με σκορπάνε στις κοιλάδες.
Παραμονεύουν οι σκιάδες.

Μπαίνω σε πύργο με φοβία
και συναντώ τερατωδία.
Ψαλμοί στα τρίσβαθα ηχούνε,
οι σάρκες μου αναριγούνε.

Κύκλωψ αρπάζει την πνοή μου.
Ρολόγια σώνουν τη ψυχή μου.
Δεν έχει τελειωμό ο τρόμος,
όταν κινάς για πέρα μόνος.

(Αντώνης Μπούζας)

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Αποχαιρετισμός

Η δασκάλα προχωρεί
στης καρδιάς του την αυλή.
Άδεια χέρια για να σφίξουν,
μάτια τον φυγά να κρύψουν.

Την τυλίγει στις αγκάλες.
Πέφτουν τα φιλιά κι οι ζάλες.
Μετά όμως τον χωρίζει,
το κορμί στα δυο του σκίζει.

Την βαστάνε οι λυγμοί του
λίγο ακόμα στη ζωή του.
Της χαϊδεύει το χεράκι
πριν το πάρει τ' αεράκι.

Ο αμαθής όλο δακρύζει
κι η δασκάλα ψιθυρίζει.
Αν ήμουνα εγώ παιδί,
παντού για μένα στεναγμοί.

Δρόμοι άπειροι μπροστά σου.
Μη σταθείς άλλο και βιάσου.
Κάποια μέρα θα με δεις.
Δώσε βλέμμα της στοργής.

(Αντώνης Μπούζας)

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Καλοκαιρινή έκσταση

Οι προβολείς θα ζωγραφίζουν
πάντα την αμμουδιά εκεί.
Τα οπίσθιά σου θα μαστίζουν
τον ουρανό κι όλη τη γη.

Φλέβες θα έχουνε οι βράχοι,
χώμα στα μάτια οι τρελοί.
Ωδές θα στιχουργούν οι Φαύνοι
για το παρθενικό φιλί.

Βιολιά θα σπαρταρούν στα χέρια
και το λιοντάρι στη σιωπή.
Άνθη θα γίνουν τα νυστέρια
κι ο Χάροντας θα κηδευθεί.

Και κάπου εκεί θα συναντήσω
εσέ ερωτική μου μπόρα.
Ευτυχισμένο θα με σύρεις
στων μαρτυρίων μου τη χώρα.

(Αντώνης Μπούζας)