Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Απόπειρα

Ο ατμός τους με ζαλίζει. 
Πια δεν έχω να κρυφτώ. 
Με ξεσκέπασε η πόλις. 
Δεν φοβάμαι να εκφραστώ. 

Απαντώ έξω στους δρόμους 
του παρόντος μινιατούρες. 
Μου τσιμπολογούν τα πόδια. 
Δραπετεύουνε σαν σβούρες. 

Πού την άγκυρα να ρίξεις;
Κουτσουρεύουν τα υψώματα. 
Μακριά πώς θ' αρμενίσεις;
Σε στοιχειώνουνε ονόματα. 

Δύο άγνωστε οι λύσεις. 
Βάλε στοίχημα τρανό. 
Στην πυρά θα παραδώσεις 
ή θα γίνεις το νερό.

(Αντώνης Μπούζας)

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Το ρεφρέν του εκτελεστή

Σημαδεύω τις μανίες με χορό. 
Και χτυπάω στο κεφάλι εν ψυχρώ. 
Μαυροκόκκινα γυαλιά και όλο χάρη. 
Κάποιο μίσος και εμένα θα με πάρει. 

Το 'ξερες, συχνάζω στις γιορτές. 
Παρεάκι, γιατί ήρθες, τι με θες;
Λιώνω στα χυτήρια το γέρμα. 
Άδραστος απ' όλα κι από μένα. 

Σ' ανταμώνω αιφνιδίως και οπλίζω. 
Κοντοστέκομαι και λίγο με φοβίζω. 
Ψύχος που δεν ήρθε θρέφει κάλλη. 
Μ' άσφαιρα Φανή σου 'ριξα πάλι. 

Αλητεύω τα χαράματα, το δείλι. 
Σαν τα πλοία πάνε κι έρχονται οι φίλοι. 
Κι άμα τρέμεις μην η σφαίρα μου σε γδάρει, 
απ' τα ουράνια κι εγώ δεν παίρνω χάρη.

(Αντώνης Μπούζας)

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η ωραία κοιμωμένη

Ανορεξικό κορμάκι, 
κάποτε πάλι θα γητεύεις τις καρδιές. 
Χρειάζεσαι μία ανάσα 
και άλλου είδους εραστές. 
Φύτεψε ελπίδες στο μυαλό σου 
δρόμο να πάρουν οι οχιές. 
Ό,τι σε σκότωσε στον πόνο 
γράψε πως ήταν ατυχές. 

Ώρα λοιπόν ν' αναδυθούμε. 
Μα πρώτα θα καταδυθούμε. 
Την ομορφιά να θυμηθούμε 
πνεύματος και να θαμπωθούμε. 
Πρέπει να το παραδεχθούμε, 
σώματα μόνο δεν ποθούμε. 
Έλα μαζί να συνταχθούμε 
απ' τα ρηχά για ν' αναχθούμε.

(Αντώνης Μπούζας)

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Οι χωρισμένοι

Σφίγγω τη μνήμη σου στο στήθος.
Στις εκκλησίες αγρυπνώ.
Η επιστροφή φαντάζει μύθος.
Στα τρένα σε αναζητώ.

Τρεμουλιαστές μέρες αντέχω.
Μακριά σου πώς να κοιμηθώ;
Ένα φιλάκι θα σου έχω.
Και όπου να 'ναι θα σε δω.

Ωκεανούς μακριά σου στέκω.
Κάπου κι εσύ θα με καλείς.
Μ' ένα σχοινάκι θα σε έλξω,
πριν απ' τον χρόνο μαραθείς.

Μα να 'σαι, φαίνεσαι στο βάθος.
Φάντασμα πάλι ας μην είναι.
Η μουσική παίζει με πάθος.
Όνειρο, αλήθεια τώρα γίνε.

(Αντώνης Μπούζας)

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η σαλταρισμένη

Εκείνη εγωπάθεια κι αυτός ανοησία.
Ζητάει την ασφάλεια κι εκείνος συνουσία.
Ατελή όντα του Θεού ματαίως πολεμάνε.
Μίσος σφαγιάζει τις καρδιές και μια αυγή ζητάνε.

Ευάλωτος δεν άντεχε γυναίκας απουσία.
Παχύδερμο κι ας έκλαιγε από διπλωματία.
Σηκώνει το φουστάνι της, μονάχα φανερώνει
ένα γλειώδες ερπετό που όλους τους δαγκώνει.

Έφραξαν μονοπάτια τα γαλόνια της.
Έσκισε τον λαιμό του με τα δόντια της.
Μπούκωσε απ' το αίμα κι εκλιπάρησε.
Μια τελευταία αγάπη δεν του χάρισε.

Επέβαλλε βιαίως τον πολιτισμό.
Βάρβαροι άρενες εξήλθαν στο λεπτό.
Μπροστάρισσα στις μάχες δίχως λύπη.
Τις ψυχρές βραδιές κάτι της λείπει.

(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Βαρκάδα

Είναι ποτάμι η ζωή που καταλήγει σε χαράδρα.
Σε σπηλιά ανήλιαγη που πρέπει να θυμάσαι.
Όταν στη βάρκα σου πονάς και ζεις τα περασμένα.
Κι όταν ακτίνες της αυγής ποιητικά σε ντύνουν.

Έχει ρουφήχτρες η ζωή, τα μάτια σου να βλέπουν.
Έμπειρα, πάνσοφα, ανοιχτά όλες να τις προσέχουν.
Δεν πρέπει μόνο ν' αφεθείς στη μνήμη της ρουφήχτρας.
Και να φοβάσαι ήρεμο, ολόγλυκο κι ευγενικό νεράκι.

Αντίο είναι η ζωή κι η γλώσσα σου θα μάθει
αντίο άπειρα και κοφτερά πολλάκις να προφέρει.
Ό,τι μέσα μας γέρασε προσέφερε τα ύψιστα.
Νοσταλγικά χαιρέτησε κι ανέβηκε στ' αστέρια.


Ρεύμα υγρό είν' η ζωή, άσε το να σε πάει.
Πού αναβλύζει μη ρωτάς, μυστήριο ας μείνει.
Γυναίκα ανθηρή να βρεις σύντροφο στην πορεία.
Στα μάτια της να σεργιανάς κι είναι κι αυτή ποτάμι.


(Αντώνης Μπούζας)

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ιδιοκτήτες των εμβίων

Δικτάτορες εκλέγουν τα σκυλάδικα.
Ντίβες με αίμα τα νύχια τους θα βάψουν.
Μολύνουν το μυαλό με γνήσια απόβλητα.
Οι σκέψεις κάποιων όμως δε θα πάψουν.

Πλασάρονται δικοί μας και αδέρφια μας.
Μάστορες όλοι στην ηθοποιία.
Δαιμονικά γελούν στα παρασκήνια.
Τυλίγονται στις γούνες τα θηρία.

Ο λόγος τους για μας πυξίδα.
Μορφοποιήσεις είναι των τυράννων.
Άφρονες το μέλλον μας πορεύουμε.
Προσκυνητές τιτάνιων κοπράνων.

Αν ο Καβάφης πολέμιος αυτών γινόταν,
ηττημένος και νεκρός θα ήταν εξαρχής.
Σ' εποχή άγρια του κρότου βηματίζεις.
Τις λέξεις των σοφών δεν έψαξε ουδείς.

(Αντώνης Μπούζας)