Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ιδανική ερωμένη

Είδα να προβάλλεις ανάμεσα στους ρύπους.
Άκουσα από ψηλά αλαλαγμούς και χτύπους.
Προσπέρασες και άφησες το πτώμα σου.
Ζήλεψα το σάλιο μες στο στόμα σου.

Κραύγασα τις αρετές μου και αγνόησες.
Σου 'δωσα το δαχτυλίδι και αγάπησες.
Το τίποτα το απαστράπτον λάτρεψες.
Σαν βράδιασε, τις σάρκινες καρδιές μας πάντρεψες.

Πάλι έλειψε το σώμα σου - ναι, πάλι.
Πάλι λιμοκτόνησα και έγινα δοξάρι.
Πάλι έλειψαν τα μάτια σου - ναι, πάλι.
Βρήκα απόψε ένα φιλμ να έχω για σκουτάρι.

Έδειξε η ζωή τα δόντια της και ίδρωσα.
Κρύο ποταμάκι μου, στις όχθες σου κυλίστηκα.
Πήρα απ' τον αιώνα μας πικρή στιγμή και λύτρωσα.
Μοναχικό κρινάκι μου, εσένα οραματίστηκα.

(Αντώνης Μπούζας)

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Το κομπολόι

Έπαιξε ο Μαρκήσιος το κομπολόι από δόντια.
Το ένα δόντι του Πινόκιο,τ' άλλο της Σταχτοπούτας.
Έπειτα ήρθε ο λαός και άνοιξε το στόμα.
Πρώτα τους πήρε τη ψυχή και ύστερα το σώμα.

Ατένισε ο Μαρκήσιος τη σελήνη στο κελί της.
Όλα δικά του ήτανε, φορέας νου και λύπης.
Τα ανθρωπάκια χλεύασε που τον υπηρετούσαν.
Είχαν σκυμμένο το κεφάλι και του θυμού κρυμμένο το θηκάρι.

Ακόμα και η κόρη του κόμπαζε επίχρυση.
Κι όταν μια μέρα ισχύ πατρός απείλησε,
εκείνος με το ίδιο το παιδί του δείπνησε.
Όπως οι θρόνοι καταβρόχθισαν αδερφικούς τους φίλους.

Κάποτε λεν πως πέθανε μα είναι θεωρία.
Οντότητες όπως αυτός έχουν στον χρόνο ανοσία.
Πιο πάνω απ΄ όλους κάθεται,τα δόντια μας μετράει.
Κι άμα τις θέρμες μάχεται, άραγε πάντα θα γελάει;


(Αντώνης Μπούζας)

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, 2004)

Ένας έρωτας γεννιέται ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Παρ' όλες όμως τις προσπάθειες που καταβάλλουν, δεν καταφέρνουν να συνυπάρξουν με αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό. Έτσι τερματίζουν τη σχέση τους, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουν ότι αδυνατούν να ξεχάσουν ο ένας τον άλλον. Στο επιστημονικά εξελιγμένο σύμπαν του έργου, έχει ανακαλυφθεί μια μέθοδος για την απόλυτη διαγραφή από το μυαλό του ενδιαφερόμενου οποιασδήποτε ανάμνησης αυτός επιθυμεί να ξεφορτωθεί. Σ' αυτή τη λύση θα καταφύγουν και οι δυο πρωταγωνιστές της ιστορίας. Πολύ αργά όμως θα αποφασίσουν ότι τελικά δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελαν. 

Σε μια από τις κορυφαίες ταινίες του Τζιμ Κάρεϊ, παρακολουθούμε ένα ασυνήθιστο δράμα αγάπης και ρομάντζο που αποφεύγει εντέχνως τα κλισέ και τους ''πλαστικούς'' μελοδραματισμούς. Κατορθώνει με την αυθεντικότητα της αφήγησής του να ανασύρει από τα βάθη του ''ατσάλινου'' ψυχισμού μας ό,τι πιο ανθρώπινο, γλυκό και εύθραυστο υπάρχει στον καθένα από μας εξόριστο, κατατρεγμένο και έχοντας γνωρίσει την πλήρη απαξίωση από τον άνθρωπο που επιλέγει να νιώθει δυνατός με τον λάθος τρόπο. Η συγκίνηση που περιμένει τον υποψήφιο θεατή του έργου είναι ασύγκριτη. 

Η εσωτερική περιπέτεια του πλάσματος που παλεύει με νύχια και με δόντια να προστατέψει τις άσχημες και όμορφες αναμνήσεις του με τον υπαρξιακό τρόμο ενός μελλοθανάτου μετατρέπει την ταινία σε έναν πρωτόγνωρο αγώνα επιβίωσης που λαμβάνει χώρα εξ ολοκλήρου στο βραχώδες, δύσβατο τοπίο της ανθρώπινης ψυχής. Είμαστε άραγε αρκετά ώριμοι όταν επιλέγουμε τι θα θέλαμε να μην είχαμε ζήσει; Όταν πετάμε πρόσωπα έξω από τη ζωή μας; Πόση δύναμη μπορεί να νικήσει η μνήμη της καρδιάς; 

Με ψυχολογία μιας μορφής θρίλερ, δυστοπικά κι ουτοπικά σκηνικά του ονείρου, δυο ερμηνείες αξιοθαύμαστες κι αξιοσέβαστες και μια σκηνοθεσία που δεν σ' αφήνει ν' ανασάνεις ούτε λεπτό πριν από την κάθαρση η φιλμική εμπειρία που πρόκειται να βιώσετε επιδιώκει και θα πετύχει να χαραχτεί για πάντα στη μνήμη σας.

(Αντώνης Μπούζας)

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Το ούφο

Περπατάει ένας τύπος στην ύπαιθρο και ξαφνικά βλέπει μπροστά του έναν εξωγήινο πράσινο και με κεραίες δίπλα στον ιπτάμενο δίσκο του.
-Aχ, δεν το πιστεύω! Βλέπω από κοντά έναν εξωγήινο! Πες μου! Από ποιόν πλανήτη είσαι; Πώς ζείτε στον πλανήτη σου; Τι τρώτε; Πώς αναπαράγεστε; Ποιοί σας κυβερνούν;
-Φύγε από δω, ρε μαλάκα. Ταινία γυρίζουμε!

(Αντώνης Μπούζας) 

Οι πορτοκαλάδες

-Συγνώμη, ρε φίλε! Σε βλέπω τόση ώρα που έχεις πάρει καμιά δεκαριά πορτοκαλάδες και τις έχεις τσακίσει. Γεμίζεις και πίνεις. Γεμίζεις και πίνεις με μανία. Συμβαίνει κάτι; Ποιός ο λόγος γι αυτή την παράξενη συμπεριφορά;
-Απλά πίνω για να ξεχάσω.


(Αντώνης Μπούζας)

Η πτήση και η πτώση

-Τι κάνει ο γιος σου;
-Μας έχει γανιάσει τελευταία. Ντε και καλά να γίνει πιλότος.
-Πιλότος;
-Έχει λυσσάξει. "Με το αεροπλάνο μου, πατέρα, θα σχίζω τους αιθέρες". Προσπάθησα τόσες φορές να τον λογικεύσω. Τίποτα αυτός. Πιλότος, πιλότος, πιλότος!
-Τέλος πάντων. Ότι είναι καλύτερο για κείνον. Κατά τα άλλα; Είναι καλά;
-Όχι και τόσο. Προχθές έπεσε από τις σκάλες.
-Σώπα! Γιατί;
-Τον έπιασε ίλιγγος.


(Αντώνης Μπούζας)

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Η ζωή είναι ωραία (La vita è bella, 1997)

Στην Ιταλία του Β παγκοσμίου πολέμου, ένας Εβραίος πατέρας προκειμένου το μικρό παιδί του να μην καταλάβει τίποτα από τη φρίκη που συντελείται γύρω του, πράγμα που θα έβλαπτε και την ψυχή του, μετατρέπει στα μάτια του τον πόλεμο σε παιχνίδι. Ακόμα κι όταν τα πράγματα δείχνουν πως πλησιάζει ο αφανισμός τους. Παίζει το ρόλο του σε συνθήκες ανομολόγητων προβλέψεων και επιθανάτιας αγωνίας και καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό το όνειρο και άρα το ίδιο το σώμα του μικρού. 

Ένα αριστούργημα που δεν έχει προηγούμενο. Μια ταινία-ύμνος στον πατέρα. Ένα πρωτοφανές αντίκρισμα του θανάτου και της απώλειας κάθε δεδομένης απόλαυσης, χαράς, πολυτέλειας και μικρής ή μεγάλης ευτυχίας από τον θεατή που με το πέρας της προβολής του έργου αισθάνεται μια ασίγαστη δίψα για ζωή. Ο Μπενίνι, στην σημαντικότερη στιγμή της πορείας του, δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας και μας εκπλήσσει με την ευστροφία και πρωτοτυπία του σεναρίου του. Πολύ καλοί όμως και οι υπόλοιποι στους ρόλους τους. 

Ο δαιμόνιος κινηματογραφιστής ενσαρκώνει σε αλληγορικό επίπεδο τον καλλιτέχνη που σε δύσκολους καιρούς πρέπει να μείνει δυνατός και ακέραιος τόσο σωματικά όσο κυρίως ψυχικά για να μπορέσει να φέρει σε πέρας την ιερή αποστολή του: να κρατήσει ζωντανό το παιδί του, δηλαδή τον άνθρωπο. Για να το κάνει αυτό θα πρέπει να τον ''εξαπατήσει'' χτίζοντας ένα απατηλό, ιδανικό αλλά και ζωογόνο αντίγραφο του κόσμου μας μέσα στο οποίο θα τον τοποθετήσει σαν ένας άλλος Θεός. Από τη μια δηλαδή έχουμε τον μυθοπλάστη-αιμοδότη, την ανυπεράσπιστη ανθρώπινη ψυχή και τη σχέση πατέρα και παιδιού που τους ενώνει κι από την άλλη έναν κόσμο βυθισμένο σε συμβολικό πόλεμο που μπορεί να μην απειλεί απαραίτητα μόνο τη σωματική υπόσταση. 

Ο κινηματογράφος της ανθρωπιάς που σήμερα πλέον εκλείπει μας παραδίδει ένα από τα αρτιότερα και αυθεντικότερα πονήματά του και μας διδάσκει ότι το πιο επικίνδυνο όπλο που έχουμε στη μάχη εναντίον του σκότους είναι το ίδιο μας το μυαλό. Ό,τι κι αν συμβεί, το μυαλό θα επιζήσει. Κι αν επιζήσει αυτό, έχουμε ήδη νικήσει. 

(Αντώνης Μπούζας)