Αυτές που σώζουν με έρωτα

Ήτανε το ατύχημα εκείνο

ανάμνηση απ' τις σκληρές.

Και στο κρεβάτι πλέον

ζούσε τα πονεμένα χρόνια.

Ίσως ξανά δεν περπατούσε.

Κι οι φίλοι του τον αποφεύγαν.

Η κάθε μέρα που περνούσε

ήταν από πριν γνωστή.

Με την αναπηρική καρέκλα

στα δωμάτια γυρνούσε.

Και πρόσεξε σε ένα ράφι

μπόλικες βιντεοκασέτες.

Σκέφτηκε τότε πως σ' εκείνες

θα έβρισκε μια συντροφιά.

Σαν έβαλε μία να παίξει,

κοκκίνισε από τη ντροπή.

Ήταν αισθησιακές ταινίες.

Ένιωσε σαν να παρανόμησε.

Μα οι φλογερές κυρίες

τον ζέσταναν μες τη νυχτιά.

Στη φαντασία του κοιμόταν

μαζί με καθεμιά απ' αυτές.

Της έδινε ένα λουλουδάκι

και τον ευχαριστούσε με φιλάκι.

Με εκείνες στην οθόνη

έτρωγε κι έπινε το μεσημέρι.

Ήθελε να τις προστατεύσει

απ' τον κτηνώδη κόσμο μας.

Με την παρδαλότητά τους

τον γλίτωναν απ' το μυαλό του.

Λάβωναν την τραγικότητα

και την σοβαροφάνεια της ζωής.

Μα ο χρόνος το ωραίο κυνηγούσε.

Εκεί έξω συνέβησαν ταραχές.

Αλλά αυτός πέρασε ωραία.

Τίποτα δεν κατάλαβε.

Γιατί γύρω σου συμβαίνει

ο,τι εσύ πιστεύεις πως συμβαίνει.

Η σκέψη σου μπορεί να πλάσει

την πραγματικότητα.

(Αντώνης Μπούζας)