Οι δρόμοι, τα δρομάκια στα δάση μέσα
μοιάζουν με τους δρόμους της ζωής.
Παίρνω αυτόν εδώ μα πού θα πάω;
Δεν μπορώ να γνωρίζω τον προορισμό.
Οι καφέ και πράσινοι φίλοι μου τριγύρω
στέκουν αμέτοχοι και μόνο κοιτάζουν.
Δεν μπορούν να με βοηθήσουν.
Να επέμβουν στον περίπατο.
Υπάρχουν αθέατα άγρια πλάσματα.
Μα μήπως εγώ είμαι πιο άγριος;
Γιατί την αγχωτική ιδέα να αφήσω
να μου κρύψει τη διαδρομή;
Αρχίζω τώρα άλλο δρόμο.
Ένα μικρό, τόσο δα, δρομάκι.
Ίσως όμως με καλύτερο τέλος.
Και το ίδιο το δρομάκι πιο ωφέλιμο.
Περνούν εικόνες πλούσιες
και ήχοι από μπρος μου συνεχώς.
Αγρίμι ευτυχώς δεν έχω συναντήσει.
Ίσως όμως συνάντησα αλλά δεν το είδα.
Κάπου πέρα απ' όλα αυτά
με περιμένει ο προορισμός.
Αλλά μήπως έχω ήδη φτάσει;
Μήπως ο προορισμός είναι όλα αυτά;