Στα βαθιά

Εγκαύματα στην παραλία. 

Έρχονται, φτάσαν τα φορεία. 

Έλιωσε φίνο παγωτό. 

Πεσμένος είμαι και διψώ. 

Ελληνικό καλοκαιράκι. 

Δύο νεκροί με μηχανάκι. 

Βριστήκαμε στις διακοπές. 

Μας καταπίνουν οι φωτιές. 

Γυναίκα σαν την Αφροδίτη 

σακατεμένη απ' το σπίτι. 

Άντρας με μαυρισμένο μάτι 

που αντιμίλησε σε κάτι. 

Ελληνικό καλοκαιράκι. 

Σε μια οθόνη κυματάκι. 

Φοράνε μάσκες γελαστές. 

Μιζέρια στις αποσκευές.

(Αντώνης Μπούζας)

Κόκκινος κύκλος

Σήμερα οι εγκληματίες 

έχουν στο νόμο εξουσία. 

Δεν τους χωράν οι φυλακές. 

Εγκληματούνε άφοβοι. 

Σέρνεις τα πόδια ήρεμα, 

σύγχρονο πονεμένο πλάσμα, 

σαλπάροντας σε άδεια πόλη 

ξέχειλη από κρυφές οάσεις. 

Το παραμύθι από καιρό 

σε μια γωνιά σε περιμένει. 

Νεράιδες σε ευλογούν 

κι αυτό τη γέννα σου σημαίνει. 

Σφίγγεις τη φλόγα άκαυστος. 

Το έγκλημα να νικηθεί. 

Να βρει γαλήνη ο άνθρωπος. 

Η νύχτα μας να κοιμηθεί.

(Αντώνης Μπούζας)

Χρωματίζω τους εφιάλτες σου

Βρέθηκες σε λιβάδι ηλιόλουστο 

και είχε χέρια για λουλούδια. 

Ο ήλιος-βρυκόλακας σε ορεγόταν. 

Στο βάθος υπήρχε αλλόκοτη μορφή. 

Έγινες ξανά παιδί και έτρεχες. 

Έκανες χειραψίες στα λουλούδια. 

Ήσουν ελαφρύς σαν πούπουλο. 

Έλειπαν του μέσα σου τα βάρη. 

Ξάπλωσες κι έλεγες παραμύθια. 

Ο ήλιος μόρφαζε με αγαλλίαση. 

Χοροπηδούσες αιωρούμενος. 

Σε άγγιξε του μύθου ίαση. 

Κι όλη την ώρα προσπαθούσε 

να σε δαγκώσει ένα θηρίο. 

Εσύ όμως πια είχες σωθεί 

κλεισμένος μέσα στο βιβλίο.

(Αντώνης Μπούζας)

Ιστορία φόβου

Χιόνι κι αέρας δυνατός. 

Εκείνη μπρος στο τζάκι. 

Έχει κλείσει έξω το σκοτάδι. 

Μουρμουρίζει έναν παλιό σκοπό. 

Κρούει τη θύρα κάποιος 

κι εκείνη πάει να ανοίξει. 

Κανένας πίσω από την πόρτα 

και αφημένο ένα περίεργο κουτί. 

Βροντά την πόρτα ταραγμένη. 

Τα ιδρωμένα χέρια ανοίγουν το κουτί. 

Αντικρίζει γνώριμο εργαλείο ματωμένο. 

Το καταστρέφει και βαθιά ανησυχεί. 

Λίγο αργότερα κρούει ξανά η θύρα. 

Την ανοίγει βαστώντας πιστόλι. 

Έξω περιμένει ακόμα ένα κουτί. 

Άφαντος και πάλι ο εκβιαστής. 

Την κυριεύει υστερία και ξεσπάει, 

καθώς σεντόνι βρίσκει μέσα 

με το οποίο τύλιξε το θύμα της. 

Στο τζάκι το πετά και περιμένει. 

Αγριεμένη κι επικίνδυνη. 

Του εκβιαστή το θάνατο ποθεί. 

Οι φλόγες δημιουργούν σκιές. 

Και η σιωπή σκοτεινός ήχος. 

Για τελευταία φορά ο άγνωστος χτυπάει. 

Ορμάει εκείνη έξω και παγώνει, 

καθώς ένας νεκρός στέκει λειψός 

και με ματιά του μίσους την καρφώνει.

(Αντώνης Μπούζας)

Ερωτικό

Κρύψε με στα μάτια σου, 

γιατί ο κόσμος αγριεύει. 

Πάμε στα παλάτια σου, 

γιατί ο άνθρωπος θεριεύει. 

Κρύψε με στους φθόγγους σου, 

γιατί διαλύθηκε η πλάση. 

Τρίψε με στους σπόγγους σου, 

γιατί η σάρκα θα σκουριάσει. 

Αγάπα με στην κλίνη σου, 

γιατί για πάντα νύχτωσε. 

Και κράτα με στη μνήμη σου, 

γιατί το σκότος πήχτωσε. 

Ανέξου με στη μπόρα σου, 

αν γύρισα απ' τη βία. 

Και δέξου με στη χώρα σου, 

του γέλιου μου κυρία. 

Φτιάξε με όπου έσπασα 

στην κλίνη να ενωθούμε. 

Φίλα εμέ κι ας έχασα, 

αν θες να νυμφευθούμε.

(Αντώνης Μπούζας)

Πρωινοί στίχοι

Πίσω από τις λέξεις 

μη βιαστείς να τρέξεις. 

Κοίτα τους στα μάτια. 

Δέσε τα κομμάτια. 

Θέλουν το καλό σου; 

Σκέψου για καλό σου. 

Θέλουν το κορμί σου; 

Δώσε την τιμή σου. 

Είσαι όμορφη χαζή. 

Ξεφτίλα γίναμε μαζί. 

Πανίβλακες κι οι δύο. 

Σ' έχωσα στο ψυγείο. 

Αιμορραγώ σαν χοίρος 

στα πόδια σου με κύρος. 

Με κάρφωσε η ματιά σου. 

Ψοφάω για φιλιά σου. 

Πίσω από τις λέξεις 

καραδοκούν οι σκέψεις. 

Χάσε με να σε πιάσω. 

Στο τέλος να σε προφτάσω.

(Αντώνης Μπούζας)

Ο ταξιδευτής

Μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο, όπως είχε ξανακάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Γιατί έπρεπε να μάθει. Κι έτσι περιπλανήθηκε σ' ολόκληρη τη χώρα. Ακούραστο και δίχως φόβο για τα εχθρικά στόματα και χέρια μιας και ένιωθε άτρωτο. Γνώρισε μέρη αδάμαστα. Πολιτείες απέραντες με σπίτια τόσο ψηλά που ήταν λες και τα είχαν φτιάξει τέρατα του μύθου. Είδε ανθρώπους να χορεύουν σαν μέλη άγριας τροπικής φυλής με τη συνοδεία ήχων εκκωφαντικών και φώτων κινούμενων και εκτυφλωτικών. Είδε ακόμη ζευγάρια ν' αγκαλιάζονται σε σιωπηλά πάρκα ώρες μεταμεσονύκτιες. Και να μένουν αγάλματα μέχρι να χαράξει. Παρακολούθησε παιδιά να σκαρφαλώνουν σε δέντρα και να κυλιούνται στη λιακάδα γευόμενα την εποχή του παραμυθιού που διένυαν στη ζωή τους και που ήταν στο χέρι τους να μην τελειώσει ποτέ. Κρυφοκοίταξε εμπόρους πονηρούς να μηχανεύονται χίλιους δυο τρόπους ώστε να θησαυρίσουν τιμωρώντας την αφέλεια των πελατών τους. Ύστερα, έγινε ένα με το πλήθος. Μυήθηκε στην παραδοξότητα του λόγου, της επικοινωνίας, των συμπεριφορών τους. Έμαθε να τραγουδάει, να γράφει, να φιλάει, ν' αστειεύεται, να μειδιάζει, να μεθάει, να είναι φίλος, να είναι εραστής, να μαλώνει, να υπερασπίζεται, να τρώει τις τροφές των ανθρώπων. Όταν πια έκρινε πως η αποστολή του είχε ολοκληρωθεί, επέστρεψε πίσω στο δάσος. Τα χέρια του έγιναν κλαδιά. Το σώμα του ξύλινο. Δεν είχε πλέον λόγο να κρύβει τα αμέτρητα φύλλα που το στόλιζαν πάντοτε. Οι ρίζες του χώθηκαν βαθιά μέσα στο χώμα. Τα υπόλοιπα δέντρα το υποδέχθηκαν με λόγια θέρμης και λαχτάρας. Κι εκείνο, αφού εξέφρασε την ευτυχία του για την επιστροφή του, άρχισε να τους αποκαλύπτει όλα όσα είχε μάθει για τον Άνθρωπο. 

(Αντώνης Μπούζας)

Ο συγγραφέας θα επιστρέψει

Αναζητώντας τον Λάβκραφτ

σε υπόγειους φόβους. 

Στην κορυφή ενός βουνού 

που ψίθυροι στοιχειώνουν. 

Στο υποσχόμενο μειδίαμα 

του μυστικού τοπίου. 

Σε τυφλωμένους σιωπηλά 

που περπατούν τη νύχτα. 

Αναζητώντας τον σταλμένο 

σε ξεχασμένους κόσμους. 

Σε φωτισμένα με κεριά 

αρχαία μονοπάτια. 

Στο αναπάντεχο αντίκρισμα 

μορφών ανείπωτης προέλευσης. 

Σε ματωμένα μισοφέγγαρα 

που σβήνουν σαν χαράζει.

(Αντώνης Μπούζας)

Λίγα λόγια για τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο παραθέτοντας μερικές γνώσεις που έχω για τον σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ώστε να τις μοιραστώ με εκείνους που τον αγνοούν μιας και αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του κινηματογράφου για το οποίο καλό θα ήταν να είμαστε λιγάκι υποψιασμένοι. Ειδικά μάλιστα οι φιλότεχνοι.

Ο μεγάλος Σουηδός σκηνοθέτης επηρεάστηκε κινηματογραφικά από τα παιδικά του βιώματα, καθώς μεγάλωσε σε ένα συντηρητικό, αυστηρό, αυταρχικό οικογενειακό περιβάλλον λόγω του πατέρα του ο οποίος αντιλαμβανόταν με λάθος τρόπο την θρησκεία μας και λόγω αυτού καταπίεζε τον Μπέργκμαν σε όλα τα επίπεδα. Σαν συνέπεια αυτών που προείπα, η φιλμογραφία του χαρακτηρίζεται από έναν αθεϊσμό παρόντα σε όλες του τις ταινίες, σε άλλες λίγο (ένα μικρό σχόλιο σε κάποιο σημείο) και σε άλλες πολύ (ως ο κυρίαρχος θεματικός πυρήνας). Επιπλέον στοιχεία που συνοδεύουν τον αθεϊσμό στο έργο του είναι η συχνή αρνητική τοποθέτηση πάνω στο θέμα του χριστιανισμού, η απαισιοδοξία, τα ψυχολογικά αδιέξοδα, ο ψυχικός πόνος και η αγωνία του ανθρώπου μπροστά στην ιδέα ή την απειλή του θανάτου, όλα αυτά πάντα σε σχέση με την απουσία του Θεού.

Ο κινηματογράφος του είναι σκοτεινός και ταυτόχρονα ποιητικός. Η ποίηση αυτή γεννιέται από την φωτογραφία, δηλαδή την αισθητική της εικόνας σε επίπεδο χρωματικό και σε επίπεδο φωτισμού και φωτοσκίασης, η οποία στο έργο του συγκεκριμένου σκηνοθέτη είναι πάντα υψηλού επιπέδου, και μερικές φορές και από το σενάριο όπως στην ταινία Η Έβδομη Σφραγίδα.

Οι ταινίες του πρέπει να γνωρίζουμε ότι είναι ψυχολογικές και βασίζονται πάρα πολύ στην εμβάθυνση και μελέτη πάνω στη ψυχολογία των χαρακτήρων τους. Ο Μπέργκμαν είναι μεγάλος ψυχολόγος και ψυχογράφος.

Στην ατμόσφαιρα των ιστοριών του κυριαρχεί μια μουντάδα που ίσως σχετίζεται με την μελαγχολική και σκοτεινή του προσωπικότητα αλλά και με το ψυχρό κλίμα της χώρας του. Αποτελεί έναν από τους κορυφαίους των ''δύσκολων'' σκηνοθετών που υπήρξαν μέχρι σήμερα, καθώς στερεί από τον θεατή την οποιαδήποτε ευκολία στην παρακολούθηση του έργου του μέσα από όλα τα εκφραστικά μέσα. Είναι άκρως κουλτουριάρης και εντελώς αντι-εμπορικός.

Οι άνθρωποι στις ταινίες του εκτιμούνται ως μαριονέτες της μοίρας τους, ως έρμαια της τύχης και των κακοτοπιών της ζωής τα οποία κανείς και καμία ανώτερη δύναμη δεν μπορεί να προστατεύσει. Ταυτόχρονα όμως έρχονται στιγμές που δείχνει ότι θέλει και προσπαθεί να πιστέψει. Σαν ένας άθεος που ονειρεύεται την πίστη.

(Αντώνης Μπούζας)

Ο πατέρας βασιλιάς

Έδειξε ο βασιλιάς στο γιο του
όλα τα άστρα, το φεγγάρι.
Του είπε, δικά σου είναι όλα
αλλά και τίποτα απολύτως.

Έδειξε ο βασιλιάς επίσης
την τεραστία πολιτεία.
Και είπε, δική σου είναι όλη
αλλά ποτέ δεν θα την έχεις.

Έδειξε στο παιδί τον θρόνο
και το εκάθισε επάνω.
Είσαι στην κορυφή του κόσμου.
Κι είσαι μυρμήγκι πατημένο.

Έδωσε στον μικρό να φάει
πλούσιο γεύμα λέγοντας,
πιο πολύ κι απ' την κοιλιά
να ταΐσεις το μυαλό και την καρδιά. 

(Αντώνης Μπούζας)

Παγκόσμιος σκλάβος

Μπροστά στον υπολογιστή 

έχασε όλη τη ζωή του. 

Και γέρασε και πέθανε 

χωρίς να έχει ζήσει. 

Ήτανε κάποτε με φίλους 

να έχει μέρα υπέροχη. 

Τραγουδώντας να χαθεί 

μέσα στην Άνοιξη. 

Ήτανε βράδυ να περάσει 

αξέχαστο, χρωματιστό. 

Να χορτάσει η ψυχή του 

αγάπη, πρόσωπα μοναδικά. 

Όμως προτίμησε τον γκρίζο, 

φωτεινό κόσμο της οθόνης. 

Πάνε οι βόλτες, τα ξενύχτια, 

οι έρωτες και τα ταξίδια. 

Χαράματα μέσα στη θλίψη 

είχε ένα όραμα αιφνίδιο. 

Τον υπολογιστή γεμάτο αίμα 

την καρδιά κάποιου να κρατά.

(Αντώνης Μπούζας)

Το πρωί και το βράδυ

Το πρωί επαναστάτης, 
το βράδυ του συστήματος. 
Το πρωί με τον εργάτη, 
το βράδυ με τον πλουτοκράτη.
Το πρωί στη διαδήλωση, 
το βράδυ με το γκλοπ. 

Το πρωί φεμινιστής, 
το βράδυ φαλλοκράτης. 
Το πρωί πάμε μπροστά, 
το βράδυ μες στη σκόνη. 
Το πρωί ανατροπή, 
το βράδυ μια απ' τα ίδια. 

Το πρωί ειλικρινής, 
το βράδυ λαϊκίζει. 
Το πρωί ανθρώπινος, 
το βράδυ ένα τέρας.
Το πρωί δικός μας, 
το βράδυ εναντίον μας.

Το πρωί καμπριολέ, 
το βράδυ στη σπηλιά του. 
Το πρωί αρχόντισσα, 
το βράδυ μία πόρνη. 
Το πρωί με το λαό, 
το βράδυ ο φονιάς του.

(Αντώνης Μπούζας)

Το χάπι της ποίησης

Ο ιππότης με μια σπαθιά 

έσκισε το κεφάλι στα δύο 

και από μέσα ξεχύθηκαν 

αθόρυβα πυροτεχνήματα. 

Σαν είδε αυτά ο κλόουν, 

καβάλησε το ουράνιο τόξο. 

Έφτασε στην άκρη του κόσμου 

για να φιλήσει μία μάγισσα. 

Έντυσε με λέξεις το κορίτσι 

κάθε φτωχό στη γειτονιά. 

Κι άρχισε να βρέχει σοκολάτες 

για να χορτάσουν τα παιδιά. 

Του ιππότη το σπαθί κατάσχω. 

Δίνω πίσω μόνο την κόψη. 

Απαλλαγμένος απ' το φόνο 

τρέχει στις παιδικές του παραλίες.

(Αντώνης Μπούζας)

Η απόσταση ανάμεσά μας

Τηλεφωνώ στις παραισθήσεις μου. 

Τηλεφωνώ, παίρνω σε μένα. 

Πληκτρολογώ τις αναλύσεις μου. 

Μα έχω τα ώτα μου κλεισμένα. 

Κλίση αναπάντητη ταξίδευε. 

Γυρεύοντας τον εαυτό μου. 

Ο σύρτης μου έξω με παγίδευε. 

Μακριά από τον άνθρωπό μου. 

Μέσω μιας γκόμενας μ' απέρριψα, 

ενώ με κοίταγε ένα πλήθος. 

Έξω απ' το σπίτι μου με φώναξα. 

Γιατί δεν άνοιξε εκείνος; 

Λίγο ακόμα προσπαθώ. 

Τηλεφωνώ και με ζητάω. 

Πίσω μου είμαι κι απαντώ. 

Με συγχωρώ και μ' αγαπάω.

(Αντώνης Μπούζας)

Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα

Μια ιδιαίτερη ταινία του πολιτικοποιημένου κινηματογράφου για τα συμβολικά αόρατα συρματοπλέγματα που υψώνει το σύστημα ανάμεσα στους ανθρώπους κρατώντας τους χωρισμένους και φυλακισμένους. Ακόμα, μια αλληγορία για την παιδική, άσπιλη, ονειροπόλα ψυχή που αρνείται να μεγαλώσει και να ωριμάσει στον κόσμο της σκληρής ενηλικότητας. Επίσης, μια ταινία για τη δύναμη της φιλίας η οποία νικάει τα συρματοπλέγματα... Σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία για όποιον θέλει να ασχοληθεί η οποία αποτέλεσε για εμένα προσωπικά μια μικρή έκπληξη.

(Αντώνης Μπούζας)

Το πράγμα που πονούσε

Λάμπες φθορίου φώτιζαν 

το χωρίς σχήμα έργο. 

Που παιδευόταν σιωπηλά 

σε σκηνικό αλέγρο. 

Σαν πλαστελίνη ήτανε 

φαιδρή και πατημένη. 

Και ο επόπτης μόρφαζε 

για τη ντροπή που μένει. 

Από ψηλά το έπλαθε 

παλιό κι αφανές τέρας. 

Στυγνή ματιά το χάλαγε 

απόγευμα Δευτέρας. 

Κι όλο εκείνο έστελνε 

άηχες προσευχές. 

Να λάβουν δράση άτρωτοι 

του κόσμου οι σαλπιγκτές.

(Αντώνης Μπούζας)

Άγγελος εξόριστος

Άγγελος εξόριστος στη γη. 

Δεσπόζει πάνω του τεράστια πληγή. 

Άγγελος εξόριστος στις πόλεις.

Πενήντα χρόνια πόνου κι ήρθε μόλις. 

Άγγελος εξόριστος στην κάπνα. 

Βήχει πολύ και μάλλον έχει άσθμα. 

Άγγελος εξόριστος στο πλήθος. 

Μοιάζει ατυχής που έχει ήθος. 

Άγγελος εξόριστος κλαμένος. 

Με τα πολλά μας κουρασμένος. 

Άγγελος που υπέμεινε τη βία. 

Που σαν θνητός βίωσε την κακία. 

Άγγελος εξόριστος που φεύγει. 

Ο χρόνος της ποινής του λιγοστεύει. 

Ανοίγει τα φτερά για πτήση. 

Υπόσχεται πως θα ξαναγυρίσει.

(Αντώνης Μπούζας)