Ο πατέρας βασιλιάς

Έδειξε ο βασιλιάς στο γιο του
όλα τα άστρα, το φεγγάρι.
Του είπε, δικά σου είναι όλα
αλλά και τίποτα απολύτως.

Έδειξε ο βασιλιάς επίσης
την τεραστία πολιτεία.
Και είπε, δική σου είναι όλη
αλλά ποτέ δεν θα την έχεις.

Έδειξε στο παιδί τον θρόνο
και το εκάθισε επάνω.
Είσαι στην κορυφή του κόσμου.
Κι είσαι μυρμήγκι πατημένο.

Έδωσε στον μικρό να φάει
πλούσιο γεύμα λέγοντας,
πιο πολύ κι απ' την κοιλιά
να ταΐσεις το μυαλό και την καρδιά. 

(Αντώνης Μπούζας)

Παγκόσμιος σκλάβος

Μπροστά στον υπολογιστή 

έχασε όλη τη ζωή του. 

Και γέρασε και πέθανε 

χωρίς να έχει ζήσει. 

Ήτανε κάποτε με φίλους 

να έχει μέρα υπέροχη. 

Τραγουδώντας να χαθεί 

μέσα στην Άνοιξη. 

Ήτανε βράδυ να περάσει 

αξέχαστο, χρωματιστό. 

Να χορτάσει η ψυχή του 

αγάπη, πρόσωπα μοναδικά. 

Όμως προτίμησε τον γκρίζο, 

φωτεινό κόσμο της οθόνης. 

Πάνε οι βόλτες, τα ξενύχτια, 

οι έρωτες και τα ταξίδια. 

Χαράματα μέσα στη θλίψη 

είχε ένα όραμα αιφνίδιο. 

Τον υπολογιστή γεμάτο αίμα 

την καρδιά κάποιου να κρατά.

(Αντώνης Μπούζας)

Το πρωί και το βράδυ

Το πρωί επαναστάτης, 
το βράδυ του συστήματος. 
Το πρωί με τον εργάτη, 
το βράδυ με τον πλουτοκράτη.
Το πρωί στη διαδήλωση, 
το βράδυ με το γκλοπ. 

Το πρωί φεμινιστής, 
το βράδυ φαλλοκράτης. 
Το πρωί πάμε μπροστά, 
το βράδυ μες στη σκόνη. 
Το πρωί ανατροπή, 
το βράδυ μια απ' τα ίδια. 

Το πρωί ειλικρινής, 
το βράδυ λαϊκίζει. 
Το πρωί ανθρώπινος, 
το βράδυ ένα τέρας.
Το πρωί δικός μας, 
το βράδυ εναντίον μας.

Το πρωί καμπριολέ, 
το βράδυ στη σπηλιά του. 
Το πρωί αρχόντισσα, 
το βράδυ μία πόρνη. 
Το πρωί με το λαό, 
το βράδυ ο φονιάς του.

(Αντώνης Μπούζας)

Το χάπι της ποίησης

Ο ιππότης με μια σπαθιά 

έσκισε το κεφάλι στα δύο 

και από μέσα ξεχύθηκαν 

αθόρυβα πυροτεχνήματα. 

Σαν είδε αυτά ο κλόουν, 

καβάλησε το ουράνιο τόξο. 

Έφτασε στην άκρη του κόσμου 

για να φιλήσει μία μάγισσα. 

Έντυσε με λέξεις το κορίτσι 

κάθε φτωχό στη γειτονιά. 

Κι άρχισε να βρέχει σοκολάτες 

για να χορτάσουν τα παιδιά. 

Του ιππότη το σπαθί κατάσχω. 

Δίνω πίσω μόνο την κόψη. 

Απαλλαγμένος απ' το φόνο 

τρέχει στις παιδικές του παραλίες.

(Αντώνης Μπούζας)

Η απόσταση ανάμεσά μας

Τηλεφωνώ στις παραισθήσεις μου. 

Τηλεφωνώ, παίρνω σε μένα. 

Πληκτρολογώ τις αναλύσεις μου. 

Μα έχω τα ώτα μου κλεισμένα. 

Κλίση αναπάντητη ταξίδευε. 

Γυρεύοντας τον εαυτό μου. 

Ο σύρτης μου έξω με παγίδευε. 

Μακριά από τον άνθρωπό μου. 

Μέσω μιας γκόμενας μ' απέρριψα, 

ενώ με κοίταγε ένα πλήθος. 

Έξω απ' το σπίτι μου με φώναξα. 

Γιατί δεν άνοιξε εκείνος; 

Λίγο ακόμα προσπαθώ. 

Τηλεφωνώ και με ζητάω. 

Πίσω μου είμαι κι απαντώ. 

Με συγχωρώ και μ' αγαπάω.

(Αντώνης Μπούζας)

Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα

Μια ιδιαίτερη ταινία του πολιτικοποιημένου κινηματογράφου για τα συμβολικά αόρατα συρματοπλέγματα που υψώνει το σύστημα ανάμεσα στους ανθρώπους κρατώντας τους χωρισμένους και φυλακισμένους. Ακόμα, μια αλληγορία για την παιδική, άσπιλη, ονειροπόλα ψυχή που αρνείται να μεγαλώσει και να ωριμάσει στον κόσμο της σκληρής ενηλικότητας. Επίσης, μια ταινία για τη δύναμη της φιλίας η οποία νικάει τα συρματοπλέγματα... Σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία για όποιον θέλει να ασχοληθεί η οποία αποτέλεσε για εμένα προσωπικά μια μικρή έκπληξη.

(Αντώνης Μπούζας)

Το πράγμα που πονούσε

Λάμπες φθορίου φώτιζαν 

το χωρίς σχήμα έργο. 

Που παιδευόταν σιωπηλά 

σε σκηνικό αλέγρο. 

Σαν πλαστελίνη ήτανε 

φαιδρή και πατημένη. 

Και ο επόπτης μόρφαζε 

για τη ντροπή που μένει. 

Από ψηλά το έπλαθε 

παλιό κι αφανές τέρας. 

Στυγνή ματιά το χάλαγε 

απόγευμα Δευτέρας. 

Κι όλο εκείνο έστελνε 

άηχες προσευχές. 

Να λάβουν δράση άτρωτοι 

του κόσμου οι σαλπιγκτές.

(Αντώνης Μπούζας)