Άθλοι του μυαλού

Έβγαλε ένα βουνό από τη θέση του.

Το κουβάλησε για πολλές μέρες

και το ακούμπησε κάπου μακριά.

Το έκανε γιατί πίστεψε ότι μπορούσε.

Ύψωσε το χέρι του πολύ ψηλά.

Άγγιξε τον ήλιο και έγινε ήλιος.

Τράβηξε κάτω κι έκρυψε το φεγγάρι.

Νόμιζε από πριν πως μπορούσε έτσι να πράξει.

Ο νους του είπε, πάνε σήμερα

και φτιάξε όλους τους χαλασμένους.

Το έκανε με τα ίδια του τα χέρια

τα αδύναμα και άπιστα στο παρελθόν.

Θεώρησε εύκολα πως θα νικούσε

σε μάχη όλα τα μαύρα αυτού του κόσμου.

Επάνω όμως που άγρια βαρούσε

δυστυχώς πίστεψε πως δεν μπορούσε.

(Αντώνης Μπούζας)

Μεσαιωνική συγχρονικότητα

Σου είπα πως μ' αρέσεις, 

αγρίμι άρρωστο της εποχής. 

Μου έφτυσες ένα βλέμμα. 

Σε φίλησα με μίσος. 

Στο εξελιγμένο σήμερα 

οι μιζέριες μας συναντηθήκαν. 

Καθίσαμε και βρίσαμε μαζί. 

Κάναμε έρωτα χωρίς αισθήσεις. 

Του αγίου Βαλεντίνου η σκιά 

πέφτει πάνω σε όλους μας.

Ημέρα πένθους μα καθείς 

ασφάλειας υποκριτής. 

Είμαστε αντίγραφα πιστά. 

Ακολουθούμε το κοπάδι. 

Βγήκαμε από την τηλεόραση 

κι απ' το μοντέρνο σινεμά.

(Αντώνης Μπούζας)

Γάντια πλαστικά

Επαναστάτησε ενάντια στην ύλη 

καταστρέφοντας μ' έναν λοστό 

το τραπέζι του και τις καρέκλες 

φορώντας όμως γάντια πλαστικά.

Έπειτα διέλυσε την τηλεόραση 

κι αισθάνθηκε πόνο βαθύ. 

Το κρεβάτι του κομμάτιασε 

φορώντας πάντα γάντια πλαστικά. 

Ρήμαξε και την ντουλάπα 

και έσκισε όλα τα ρούχα. 

Δεν γλίτωσαν οι πόρτες 

ούτε και το πολύφωτο.

Όταν τελείωσε όλο αυτό, 

τυλίχτηκε με μια κουβέρτα 

στο βομβαρδισμένο τοπίο 

και έτρεμε με άδειο πρόσωπο.

(Αντώνης Μπούζας)

Βασανιστήριο

Άνοιξε στο κεφάλι μου μια τρύπα 

και χύθηκαν έξω οι πονοκέφαλοι. 

Μάτωσαν το μαξιλάρι μου όμως 

και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. 

Ζωγράφισα με το μαξιλάρι 

ένα πρόσωπο στον τοίχο. 

Είχε τα μάτια του σχισμένα 

και τα δόντια στραβωμένα. 

Έψαχνα κάπου να πλαγιάσω. 

Είχα πολύ εξαντληθεί. 

Ξημέρωσε και ξανά νύχτα. 

Σερνόμουν κάτω το πρωί. 

Βρήκα καινούργιο μαξιλάρι.

Το λέρωσα τότε κι αυτό. 

Και η ψυχή πήγε για ύπνο 

σε σύννεφο μοναχικό.

(Αντώνης Μπούζας)

Υπεράνθρωπος

Μεγάλωσε με υπερηρωικές ταινίες. 

Ήθελε να μοιάσει στους καλούς 

που πλάκωναν στο ξύλο τους κακούς 

και όλοι για αυτό τους εκτιμούσαν. 

Μια μέρα αποφάσισε να γίνει ήρωας. 

Ονόμασε τον εαυτό του Υπεράνθρωπο. 

Μαχαίρωσε τον βιαστή της γειτονιάς 

κρυμμένος πίσω από μία μάσκα. 

Κι ύστερα συνέχισε πιο μεθοδικά. 

Οι πολίτες έξαλλοι πανηγύριζαν 

με κάθε κάθαρμα που νεκρό βρισκόταν. 

Είχε βάλει στόχο την κοινωνία να σώσει. 

Αφάνισε κι ολόκληρες συμμορίες 

που επιτίθονταν σε ανυπεράσπιστους. 

Η αστυνομία αδυνατούσε να τον πιάσει 

και οι μαρτυρίες δεν ήταν αρκετές. 

Καμάρωνε κρυφά τον εαυτό του

όταν τον αναφέραν στις ειδήσεις. 

Προσπάθησε να δείχνει ταπεινός, 

σεμνός και σαν κοινός θνητός. 

Όλος ο κόσμος τον εγκωμίαζε. 

Μα ένας γέρος προσεκτικά ψιθύριζε:

ένας φασίστας είναι επικίνδυνος, 

απλώς ξεκίνησε από τους κακούς.

(Αντώνης Μπούζας)

Ψυχολογική δικτατορία

Μαύρα γυαλιά συνέχεια 

για να μην βλέπω στη ψυχή σου. 

Τα μισά ωραία της ποπ κουλτούρας 

και σαχλαμάρες τ' άλλα μισά. 

Να ξαναέρθουμε κοντά. 

Μας χώρισαν οι ισχυροί 

μ' αόρατα συρματοπλέγματα 

που έστησαν με τέχνη. 

Μαζί είμαστε επικίνδυνοι. 

Μας θέλουνε μονάχους.

Μας θέλουνε και μίζερους 

για να μας έχουν σκλάβους. 

Σου πήρανε το γέλιο, 

το τραγούδι, τον χορό. 

Την ανθρωπιά, τον έρωτα. 

Σ' αφήσανε λειψό. 

Άχρωμοι και άοσμοι. 

Γκρινιάρηδες και βλάκες. 

Θα ανταμώσουμε ξανά. 

Θ' αγαπηθούμε ξαφνικά.

(Αντώνης Μπούζας)

Δύο παιδιά κρατούν τον έρωτα

Πλαγιάσανε δίπλα στο κύμα. 

Σε παραλία δίχως πέτρες. 

Άνθρωποι άλλοι δεν υπήρχαν. 

Και όλα μπλε είχαν βαφτεί. 

Του είπε εύκολα λυγίζει. 

Πως είναι αδύναμη πολύ. 

Οι φίλες της την κοροϊδεύουν. 

Και την τρομάζει η ζωή. 

Δεν θέλω είπε τα λεφτά σου. 

Ούτε τ' αμάξια τ' ακριβά σου. 

Θέλω να είμαστε μαζί 

σ' αυτό το δύσκολο ταξίδι. 

Της είπε, σε θέλω όπως είσαι. 

Ας μην μεγαλώσουμε ποτέ. 

Με μαγεύει το κορμί σου 

μα πιο πολύ το βλέμμα σου. 

Είσαι το χάδι είπε 

που σκοτώνει τους χειμώνες. 

Είσαι πανέρι με αστέρια 

που φέρνουν καλοκαίρια.

(Αντώνης Μπούζας)