Άγριο ζώο

Καθόταν μόνος του στο πάρκο. 

Είχε μόλις αποφυλακιστεί. 

Το κεφάλι του σκυμμένο. 

Και τα μάτια δακρυσμένα. 

Από παλιά τον έτρωγε το μίσος. 

Και στις χαρές του οργισμένος. 

Η Ναταλία αντιμιλούσε. 

Της έσπασε το μισό σώμα. 

Ζήλευε πολύ τη Ρόζα. 

Νόμιζε πως τον απατούσε. 

Την βρήκανε λιπόθυμη 

και όλη μαύρη από το ξύλο. 

Παντρεύτηκε την Φωτεινή 

με ουρανό συννεφιασμένο. 

Υποπτευόταν το Σταμάτη. 

Την έσφαξε στο σπιτικό τους. 

Σκούπισε τα μάτια του. 

Το πάρκο γέμιζε χαμόγελα. 

Ένα ζευγάρι απέναντί του. 

Φαινόντουσαν ευτυχισμένοι. 

Ήθελε να ξαναγίνει άνθρωπος. 

Δεν ήξερε όμως αν μπορούσε. 

Πολύς καιρός είχε περάσει. 

Άραγε θα τα κατάφερνε;

(Αντώνης Μπούζας)

Ανατριχίλες (του R.L.Stine)

Οι Ανατριχίλες είναι μια σειρά βιβλίων που πρόσθεσε ευτυχία στην παιδική και στην εφηβική ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Αποτέλεσε μια πρώτη μύηση στο διάβασμα για σημερινούς λογοτεχνόφιλους τους οποίους με έμμεσο τρόπο μετέτρεψε σε εραστές των βιβλίων. Είναι ιστορίες που διαδραματίζονται πάντα μακριά από τις πόλεις και το αστικό περιβάλλον, που είναι πλημμυρισμένες με θετική ενέργεια και φωτεινότητα, που δεν περιέχουν βλαβερά στοιχεία όπως ο λαϊκισμός η προπαγάνδα η βια και τα αρνητικά πρότυπα προσωπικότητας και συμπεριφοράς. Πρωταγωνιστές των ιστοριών είναι τα παιδιά που ακόμα δεν έχουν προλάβει να συναντήσουν τη σκληρότητα του κόσμου μας και από τις καρδιές τους λείπουν οι ουλές. Μπλέκουν σε καταστάσεις θριλερικές αλλά ποτέ εξαιρετικά δραματικές και πάντα μετρίως τρομακτικές. Η πλοκή είναι ευφυής και φαντασιώδης. Πρόκειται για βιβλία που διεγείρουν τη διάθεση ειδικά των μικρών ηλικιών και των ατόμων κάτω των είκοσι χρονών. Μια πολύ ωφέλιμη απασχόληση για τα σύγχρονα παιδιά του υπολογιστή και του tablet. Κι ένα πολύ καλό δώρο γι αυτά.

(Αντώνης Μπούζας)

Κάθοδος

Γνώριζε τη σπηλιά από μικρό παιδί. 

Ποτέ κανείς δεν είχε μπει μέσα της. 

Υπήρχε θρύλος για φτερωτά τέρατα. 

Την ατένιζε πάντα από μακριά. 

Κάποτε το αποφάσισε και ετοιμάστηκε. 

Πήρε φαγητό κι εξοπλισμό και πήγε. 

Δεν είπε τίποτα στους φίλους του. 

Μετά τον ψάχνανε μάταια για χρόνια. 

Κοντοστάθηκε στην είσοδο με δέος. 

Εισήλθε έπειτα από πολλή σκέψη. 

Την πρώτη ώρα θόρυβοι ακαθόριστοι. 

Ύστερα έφτασε ακόμα πιο βαθιά.

Σε μια γωνιά χνάρια ματωμένα. 

Γραμμένες κάπου λέξεις μη ανθρώπινες. 

Πινακίδες συνέχεια συναντούσε. 

Κάτι του έλεγαν που δεν κατανοούσε. 

Οι θόρυβοι ώρες μετά δυνάμωσαν. 

Ήταν λες και γινότανε κάτι μεγάλο. 

Σε μια στροφή με τρόμο αντίκρισε 

μια πολιτεία χρυσή και τεραστία. 

Μια μουσική αντήχησε μελωδική. 

Το διαισθάνθηκε, δεν ήταν για καλό. 

Δυο φτερωτοί με όψη φρίκης 

ήρθαν από ψηλά και τον σηκώσανε. 

Έμαθε πολλά για εκείνους, 

όσο καιρό περίμενε το τέλος του. 

Μάλιστα ένας φτερωτός του είπε 

πως σύντομα τη Γη θα κατακτούσαν.

(Αντώνης Μπούζας)

Στα βαθιά

Εγκαύματα στην παραλία. 

Έρχονται, φτάσαν τα φορεία. 

Έλιωσε φίνο παγωτό. 

Πεσμένος είμαι και διψώ. 

Ελληνικό καλοκαιράκι. 

Δύο νεκροί με μηχανάκι. 

Βριστήκαμε στις διακοπές. 

Μας καταπίνουν οι φωτιές. 

Γυναίκα σαν την Αφροδίτη 

σακατεμένη απ' το σπίτι. 

Άντρας με μαυρισμένο μάτι 

που αντιμίλησε σε κάτι. 

Ελληνικό καλοκαιράκι. 

Σε μια οθόνη κυματάκι. 

Φοράνε μάσκες γελαστές. 

Μιζέρια στις αποσκευές.

(Αντώνης Μπούζας)

Κόκκινος κύκλος

Σήμερα οι εγκληματίες 

έχουν στο νόμο εξουσία. 

Δεν τους χωράν οι φυλακές. 

Εγκληματούνε άφοβοι. 

Σέρνεις τα πόδια ήρεμα, 

σύγχρονο πονεμένο πλάσμα, 

σαλπάροντας σε άδεια πόλη 

ξέχειλη από κρυφές οάσεις. 

Το παραμύθι από καιρό 

σε μια γωνιά σε περιμένει. 

Νεράιδες σε ευλογούν 

κι αυτό τη γέννα σου σημαίνει. 

Σφίγγεις τη φλόγα άκαυστος. 

Το έγκλημα να νικηθεί. 

Να βρει γαλήνη ο άνθρωπος. 

Η νύχτα μας να κοιμηθεί.

(Αντώνης Μπούζας)

Χρωματίζω τους εφιάλτες σου

Βρέθηκες σε λιβάδι ηλιόλουστο 

και είχε χέρια για λουλούδια. 

Ο ήλιος-βρυκόλακας σε ορεγόταν. 

Στο βάθος υπήρχε αλλόκοτη μορφή. 

Έγινες ξανά παιδί και έτρεχες. 

Έκανες χειραψίες στα λουλούδια. 

Ήσουν ελαφρύς σαν πούπουλο. 

Έλειπαν του μέσα σου τα βάρη. 

Ξάπλωσες κι έλεγες παραμύθια. 

Ο ήλιος μόρφαζε με αγαλλίαση. 

Χοροπηδούσες αιωρούμενος. 

Σε άγγιξε του μύθου ίαση. 

Κι όλη την ώρα προσπαθούσε 

να σε δαγκώσει ένα θηρίο. 

Εσύ όμως πια είχες σωθεί 

κλεισμένος μέσα στο βιβλίο.

(Αντώνης Μπούζας)

Ιστορία φόβου

Χιόνι κι αέρας δυνατός. 

Εκείνη μπρος στο τζάκι. 

Έχει κλείσει έξω το σκοτάδι. 

Μουρμουρίζει έναν παλιό σκοπό. 

Κρούει τη θύρα κάποιος 

κι εκείνη πάει να ανοίξει. 

Κανένας πίσω από την πόρτα 

και αφημένο ένα περίεργο κουτί. 

Βροντά την πόρτα ταραγμένη. 

Τα ιδρωμένα χέρια ανοίγουν το κουτί. 

Αντικρίζει γνώριμο εργαλείο ματωμένο. 

Το καταστρέφει και βαθιά ανησυχεί. 

Λίγο αργότερα κρούει ξανά η θύρα. 

Την ανοίγει βαστώντας πιστόλι. 

Έξω περιμένει ακόμα ένα κουτί. 

Άφαντος και πάλι ο εκβιαστής. 

Την κυριεύει υστερία και ξεσπάει, 

καθώς σεντόνι βρίσκει μέσα 

με το οποίο τύλιξε το θύμα της. 

Στο τζάκι το πετά και περιμένει. 

Αγριεμένη κι επικίνδυνη. 

Του εκβιαστή το θάνατο ποθεί. 

Οι φλόγες δημιουργούν σκιές. 

Και η σιωπή σκοτεινός ήχος. 

Για τελευταία φορά ο άγνωστος χτυπάει. 

Ορμάει εκείνη έξω και παγώνει, 

καθώς ένας νεκρός στέκει λειψός 

και με ματιά του μίσους την καρφώνει.

(Αντώνης Μπούζας)