Επιβίωση

Κάθε άνθρωπος στον κόσμο του.

Έφτιαξα κι εγώ τον δικό μου.

Θέλει πολύ μεγάλη προσοχή.

Να μην παγιδευτείς σε σκληρό κόσμο.

Τα λόγια έχουν δύναμη επάνω μας.

Φωτίζουν και σε βάζουν κάπου όμορφα.

Σκοτίζουν και ζεις δυστυχισμένος.

Και στις δυο περιπτώσεις, φτιάχνουν κόσμους.

Ο πλανήτης όλος στον κόσμο του.

Νομίζω, νομίζεις, νομίζουμε.

Έπλασα την πραγματικότητά μου

με υλικά που με γλυκαίνουν.

Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ρεαλιστής!

Ο ρεαλισμός είναι ανύπαρκτος.

Είναι μια κουκουβάγια σε λευκό φόντο.

Κι ένας υπνοβάτης που φωνάζει να ξυπνήσεις.

Άνθρωποι με φυλακίσανε στους κόσμους τους.

Τώρα πια έχω καταλάβει τι συμβαίνει.

Ακόμα και οι γίγαντες είναι μπερδεμένοι.

Και με τα λόγια τους μπερδεύουνε τα πράγματα.

Επιλέγω να ζήσω σε υπέροχο κόσμο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δε νοιάζομαι.

Ούτως ή άλλως, όλοι είμαστε αλλού.

Δεμένοι σε άσχημες ή ωραίες οπτασίες.

Οι αλλοτριωμένοι και οι αφυπνισμένοι.

Οι άγνωστοι κι οι βραβευμένοι.

Οι άντρες κι οι γυναίκες.

Οι νέοι κι οι ηλικιωμένοι.

Από το εγώ μέχρι το εμείς

την αλήθεια δεν έμαθε κανείς.

Η αλήθεια δεν έχει σημασία.

Στόχος η προσωπική ευτυχία.

(Αντώνης Μπούζας)

Η όψη

Βλέπω κάτι που δεν βλέπω.

Είναι ωραίο, είναι δυσάρεστο.

Την προσωπικότητά μου καθορίζει.

Αυτό που υπάρχει αλλά δεν υπάρχει.

Δικαιώνομαι και αδικούμαι.

Νικάω για να εκτονωθώ.

Για να μην κάνω τίποτα.

Βλέπω αυτό που βλέπεις κι εσύ.

Ολόκληρη η ζωή μου ανύπαρκτη.

Μια ζωή της φαντασίας.

Κάποιος με ξεγέλασε και δε βλέπω.

Πρέπει να διαβάσω για να δω.

Υπάρχουν γνώσεις που τυφλώνουν.

Υπάρχουν γνώστες που δεν ξέρουν.

Στις θέσεις τους καθηλωμένοι με εγωισμό.

Έχει δίκαιο όποιος συμφωνεί μαζί τους.

Τα μάτια μου είναι αγύρτες.

Τα εσωτερικά μου μάτια περιμένουν.

Βλέπω ένα έργο σε θέατρο σκιών.

Και σαν σκιά περνώ από τον κόσμο.

(Αντώνης Μπούζας)

Ο θεατής της ζωής

Αισθάνομαι δέος μπροστά στο θάρρος

των ανθρώπων που βγαίνουν έξω στην ψύχρα.

Που γυρίζουν με τις ώρες στους δρόμους.

Και που μιλάνε άφοβα και άνετα με άλλους.

Δεν δειλιάζουν ούτε στο ελάχιστο

εμπρός στις επιθετικές συμπεριφορές

ή στην μεγάλη πιθανότητα αυτές να υπάρξουν.

Θα ήθελα νομίζω να έχω την ψυχή τους.

Έπειτα, είναι κι όλα τα υπόλοιπα.

Οι στάχτες από τα τσιγάρα ενώ φυσάει.

Τα σταχτοδοχεία δίπλα στα ποτήρια ενώ έχει αέρα.

Οι μοτοσυκλέτες που ανεβαίνουν στο πεζοδρόμιο.

Οι κίνδυνοι που δεν πρέπει κάποιος να καταλάβει.

Γιατί αν τους νιώσει θα γίνει ο κόσμος γύρω του θηρίο.

Προτιμώ την ευτυχία της άγνοιας που σε κρατά γαλήνιο.

Η γνώση σου βαράει με ορμή τον προσωπικό παράδεισο.

Αντώνης Μπούζας

Καλύτερα μην πας ποτέ εκεί

Υπάρχει κάπου στον πλανήτη μας

μια χώρα που δεν την έχει ο χάρτης.

Η τηλεόραση ποτέ δεν την ανέφερε.

Είν' ελάχιστοι οι άνθρωποι που την ξέρουν.

Διάβασα γι' αυτήν σε παλαιά βιβλία.

Σε αρχοντικά προηγούμενων αιώνων.

Κεριά και μυστικά περάσματα.

Σαλόνια και βιβλιοθήκες άλλων εποχών.

Τη χώρα αυτή δεν βρίσκεις εύκολα.

Απρόσμενα εμφανίζεται μπροστά σου.

Κι εκεί που θα τη βρεις άλλοι δεν την βρίσκουν.

Όσοι την συνάντησαν έτρεμαν αφηγούμενοι.

Λέγεται ότι δεν υπάρχει άνθρωπος εντός της.

Ακούγεται πως δεν υπάρχουν ούτε ζώα.

Αντιθέτως βλέπεις παντού ξύλινες κούκλες.

Ασάλευτες και ντυμένες και όλες τους κοιτούν εσένα.

Απόλυτη κι αλλόκοτη ησυχία βασιλεύει.

Δέντρα, λιβάδια και σπίτια με κούκλες.

Όσες ώρες ή μέρες είσαι σε αυτό το μέρος

αισθάνεσαι πως κάτι αόρατο σε ακολουθεί διαρκώς.

Ας μην ψάχνουμε πράγματα που δεν κατανοούμε.

Δεν είμαστε τίποτε άφοβοι εξερευνητές.

Ας διαβάζουμε ασφαλείς δίπλα στο τζάκι.

Μακριά από τα ανεξήγητα που μας περιμένουν.

(Αντώνης Μπούζας)

Ψυχική περιπλάνηση μετά τα μεσάνυχτα

Απόψε μπλέχτηκα σε μυστικά δρομάκια
κάτω από το φεγγάρι που νοσταλγούσε.
Και κίνησα για περασμένους ήλιους
καθώς ο άνεμος με χαιρετούσε.

Όταν τα μάτια σου πολύ πεινάνε
για ονειρότοπους που άφησες,
με τεχνητή παραίσθηση πίσω γυρίζεις
κι αν δεν πιστεύεις είναι που άργησες.

Με χρονοπύλη εγώ χθες βράδυ
το παρελθόν μου αναζήτησα.
Πήγα χρωματιστό ταξίδι.
Στα μακρινά μου καρδιοχτύπησα.

Επιστροφές που στάζουν μέλι
ενώ το σήμερα παραφυλά.
Το στόμα μου σε νύχτα κρότου
τις αναμνήσεις μου φιλά.

(Αντώνης Μπούζας)

Ο θαλασσοπόρος

Έφτιαξα ένα καράβι από τυρί.

Τα κατάρτια όμως από ψωμί.

Το τιμόνι από κρέας χοιρινό

και ταξίδεψα σε κόσμο μακρινό.

Άραξα σε λιμάνια άγνωστα.

Μέρη πλωτά και άφταστα.

Οι Κίκονες με προσεγγίσαν.

Ήπιαν κρασί και με αφήσαν.

Βρήκα στη μέση του πελάγους

ένα νησί γεμάτο τράγους.

Βρήκαν για λίγο το μπελά τους.

Κοιμήθηκα ανάμεσά τους.

Το πόδι μου πήρε καρχαρίας.

Είπε όμως κάποιος Ζαχαρίας :

Αν εύρεις ψέμα αληθινό,

θα έχεις πόδι από χρυσό.

(Αντώνης Μπούζας)

Μεταφυσική δραστηριότητα

Τα ανεξήγητα και παράξενα περιστατικά που έλαβαν χώρα στο νησί Άφαντος ξεκίνησαν με την εμπειρία ενός ψαρά ο οποίος καθόταν σε έναν μεγάλο βράχο μπροστά στα κύματα με το καλάμι του βυθισμένο στο νερό. Μια λεπτή φωνή απροσδιόριστης προέλευσης έφτασε στα αυτιά του. "Είμαι η θάλασσα", του είπε. Εκείνος αιφνιδιασμένος έριξε μια απότομη ματιά γύρω του για να αντιληφθεί πως ήταν μόνος. "Και φέτος δεν θα πνιγεί κανένας μέσα μου", συμπλήρωσε η φωνή. Και μετά ησυχία. Ο ψαράς έτρεξε αμέσως να το πει στους δικούς του. Σύντομα, το γεγονός είχε μαθευτεί από όλο το νησί. Κάθε χρόνο, η θάλασσα κατάπινε μερικούς κατοίκους από εκείνο το μέρος. Τη συγκεκριμένη χρονιά όμως αυτό δεν συνέβη.

Οι ερμηνείες που επιχείρησαν να δώσουν στο φαινόμενο ήταν τόσες πολλές όσοι οι κόκκοι της άμμου στην παραλία. Φοβόντουσαν όμως να πιστέψουν πως κάτι αφύσικο είχε συμβεί. Κάτι που ανθρώπου νους θα τρελαθεί αν αληθινό το θεωρήσει. Το δεύτερο περιστατικό βίωσε μια οικογένεια που είχε πάει να κολυμπήσει. Δυο χρόνια μετά την εμπειρία του ψαρά. Τα παιδιά φώναζαν χαρούμενα και έκαναν βουτιές ενώ οι γονείς τους κουβέντιαζαν. Ώσπου μια φωνή σταμάτησε κάθε αντίστοιχη ανθρώπινη. Και οι τέσσερις έμειναν να κοιτάζουν άλαλοι και τρομαγμένοι τη θάλασσα. "Ακούστε με! Είμαι η κυρά που κυκλώνει αυτό τον τόπο. Που τρέφεστε από εμένα και που πεθαίνετε εξαιτίας μου. Για τους επόμενους μήνες κρατηθείτε μακριά μου! Θα γίνουν άσχημα πράγματα". Αυτά ήταν τα λόγια που τους είπε το αθέατο ον. Έπειτα, σώπασε και πάλι. Και τότε τα παιδιά βγήκαν εντελώς αθόρυβα και ήσυχα από το νερό. Και όλοι μαζί αποχώρησαν σιωπηλοί και με ένα δυνατό τρέμουλο.

Οι κάτοικοι του νησιού, όταν ενημερώθηκαν για το νέο συμβάν, έχασαν τον ύπνο τους. Η θάλασσα είναι ζωντανή και μας μιλάει, έλεγαν ορισμένοι. Οι αρχές συνέστησαν ψυχραιμία. Ο δήμαρχος θεώρησε ότι κυκλοφορεί κάποιος παράφρονας και πιθανόν επικίνδυνος. Απαγορεύτηκε στους πολίτες να πλησιάζουν τις παραλίες. Οι οποίες είχαν γεμίσει από αστυνομικούς που ερευνούσαν. Αν και οι περισσότεροι υποκρίνονταν ότι ερευνούν. Μερικοί αστυνομικοί μπήκανε στο νερό και αμέσως άρχισαν να κραυγάζουν. Τους μετέφεραν στο νοσοκομείο με πληγές σε όλο το σώμα από την μέση και κάτω. Έμοιαζαν με μικρές δαγκωματιές. Αλλά όχι ψαριών. Σκάφη άρχισαν να ψάχνουν για κάποιο περίεργο υδρόβιο πλάσμα. Όμως δεν βρέθηκε κάτι και σύντομα οι έρευνες τερματίστηκαν. Ένας μεγάλος φόβος κυρίευσε τους ανθρώπους του νησιού. Ξεκίνησαν να ακούγονται σκοτεινές σκέψεις και υβριστικές κουβέντες για την θάλασσα. Που όμως φανέρωναν την ταραχή του κόσμου μπροστά στα γεγονότα. Κάποια μέρα, οι αρχές ανακοίνωσαν πως θα πραγματοποιούνταν εκρήξεις κάτω από την επιφάνεια του νερού και γύρω από όλο το νησί με σκοπό να εξουδετερωθεί η οποιαδήποτε απειλή υπήρχε. Οι πολίτες διαμαρτυρήθηκαν έντονα φωνάζοντας πανικόβλητοι ότι δεν έπρεπε να θυμώσουνε τη θάλασσα. Αλίμονό μας, πρόφερε ένας ιερέας με φωνή ψυχρή σαν τον τάφο.

Σε ένα από τα σκάφη που πραγματοποιούσαν την τοποθέτηση των εκρηκτικών μηχανισμών, το πλήρωμα άκουσε τη φωνή που τους απευθύνθηκε αυστηρά και άγρια. Τα πόδια τους άρχισαν να τρέμουν και δάκρυα χύθηκαν από τα μάτια τους. Κόντεψαν να χάσουν τον έλεγχο του σκάφους. Ύστερα, βγήκαν στη στεριά και έτρεξαν σαν στοιχειωμένοι δρομείς να μοιραστούν όσα έζησαν. Η αφήγησή τους σόκαρε ολόκληρο το νησί. Η φωνή τους είχε πει : "Γιατί τα βάλατε μαζί μου; Δεν σας έκανα κακό. Εχθρός σαν δεν είμαι. Αλλά θα δείτε την οργή μου. Θα παγώσω. Παντού γύρω από αυτό το μέρος. Για να σας δείξω ότι με δυσαρεστήσατε. Και δεν μου άρεσε καθόλου αυτό". Οι κάτοικοι έσπευσαν στις παραλίες και ζήτησαν συγγνώμη από τη θάλασσα. Μέσα τους όμως αισθάνονταν φόβο και μίσος για εκείνη.

Μερικές ημέρες αργότερα, μια τεράστια έκταση πάγου έμοιαζε να πολιορκεί το νησί από όλες τις μεριές. Από αυτό τον πάγο πήγαζε ένα ψύχος πολύ δυνατό. Οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν με γάντια, παλτά και σκουφιά. Ούτε που διανοούνταν να προσπαθήσουν να σπάσουν τον πάγο. Ας περιμένουμε να ηρεμήσει και να μας συγχωρέσει, ψιθύριζαν. Οι αρχές αντέδρασαν παρόμοια. Θλίψη κατάπιε τις ψυχές καθώς οι εβδομάδες περνούσαν και η κατάσταση παρέμενε ίδια. Ο κόσμος παραδόθηκε μοιρολατρικά στην βαριά ατμόσφαιρα της καθημερινότητάς του. Δυο ναυτικοί καθισμένοι στην παραλία συζητούσαν μελαγχολικά. "Μα τι περιμένουν και δεν σπάνε τον πάγο;". "Μακάρι να ήταν τόσο απλό...".

(Αντώνης Μπούζας)