Ψυχολογική δικτατορία

Μαύρα γυαλιά συνέχεια 

για να μην βλέπω στη ψυχή σου. 

Τα μισά ωραία της ποπ κουλτούρας 

και σαχλαμάρες τ' άλλα μισά. 

Να ξαναέρθουμε κοντά. 

Μας χώρισαν οι ισχυροί 

μ' αόρατα συρματοπλέγματα 

που έστησαν με τέχνη. 

Μαζί είμαστε επικίνδυνοι. 

Μας θέλουνε μονάχους.

Μας θέλουνε και μίζερους 

για να μας έχουν σκλάβους. 

Σου πήρανε το γέλιο, 

το τραγούδι, τον χορό. 

Την ανθρωπιά, τον έρωτα. 

Σ' αφήσανε λειψό. 

Άχρωμοι και άοσμοι. 

Γκρινιάρηδες και βλάκες. 

Θα ανταμώσουμε ξανά. 

Θ' αγαπηθούμε ξαφνικά.

(Αντώνης Μπούζας)

Δύο παιδιά κρατούν τον έρωτα

Πλαγιάσανε δίπλα στο κύμα. 

Σε παραλία δίχως πέτρες. 

Άνθρωποι άλλοι δεν υπήρχαν. 

Και όλα μπλε είχαν βαφτεί. 

Του είπε εύκολα λυγίζει. 

Πως είναι αδύναμη πολύ. 

Οι φίλες της την κοροϊδεύουν. 

Και την τρομάζει η ζωή. 

Δεν θέλω είπε τα λεφτά σου. 

Ούτε τ' αμάξια τ' ακριβά σου. 

Θέλω να είμαστε μαζί 

σ' αυτό το δύσκολο ταξίδι. 

Της είπε, σε θέλω όπως είσαι. 

Ας μην μεγαλώσουμε ποτέ. 

Με μαγεύει το κορμί σου 

μα πιο πολύ το βλέμμα σου. 

Είσαι το χάδι είπε 

που σκοτώνει τους χειμώνες. 

Είσαι πανέρι με αστέρια 

που φέρνουν καλοκαίρια.

(Αντώνης Μπούζας)

Δοκιμαζόμενη

Της έδωσε λόγια τραυματικά 

και της πικράθηκε το βλέμμα. 

Την έβρισε και φώναξε. 

Έμεινε μόνη κι έχυσε ένα δάκρυ. 

Την νόμιζε παλιογυναίκα. 

Είχε προκατάληψη και ρατσισμό. 

Ήταν οι Λαιστρυγόνες μέσα του 

που τους έστηνε εμπρός του. 

Εκείνη ερείπιο σωστό 

κλαψούριζε όλη μέρα. 

Δεν είχε χρώμα η ζωή της. 

Έσερνε με κόπο τη σκιά της. 

Θυμήθηκε τον γάμο τους. 

Τα γέλια, τα κυνηγητά. 

Την σταδιακή την πτώση τους. 

Καυγάδες τους τα πρωινά. 

Χτύπησε τότε το κουδούνι. 

Ήταν εκείνος με λουλούδια. 

Καθώς αυτή ξαναγεννιόταν, 

της χάρισε το σ' αγαπώ.

(Αντώνης Μπούζας)

Ο άδοξος υβριστής

Άρπαξα το μπαούλο 

και βούλιαξα στο πάτωμα. 

Πέταξα την απόρριψη 

στον γαλάζιο τοίχο. 

Σε περίμενα και χθες 

σε πανηγύρι αόρατο. 

Σε λησμόνησα μετά 

βρέχοντας την κεφαλή μου. 

Κλότσησα το παρελθόν 

και έσπασα το πόδι μου. 

Τώρα πώς θα περπατήσω; 

Τώρα πώς θα προχωρήσω; 

Δημιουργώ κενότητες 

και τις παινεύω ηττημένος. 

Κραυγάζω απ' το παράθυρο 

σ' αυτούς που βρίσκονται έξω.

(Αντώνης Μπούζας)

Άγριο ζώο

Καθόταν μόνος του στο πάρκο. 

Είχε μόλις αποφυλακιστεί. 

Το κεφάλι του σκυμμένο. 

Και τα μάτια δακρυσμένα. 

Από παλιά τον έτρωγε το μίσος. 

Και στις χαρές του οργισμένος. 

Η Ναταλία αντιμιλούσε. 

Της έσπασε το μισό σώμα. 

Ζήλευε πολύ τη Ρόζα. 

Νόμιζε πως τον απατούσε. 

Την βρήκανε λιπόθυμη 

και όλη μαύρη από το ξύλο. 

Παντρεύτηκε την Φωτεινή 

με ουρανό συννεφιασμένο. 

Υποπτευόταν το Σταμάτη. 

Την έσφαξε στο σπιτικό τους. 

Σκούπισε τα μάτια του. 

Το πάρκο γέμιζε χαμόγελα. 

Ένα ζευγάρι απέναντί του. 

Φαινόντουσαν ευτυχισμένοι. 

Ήθελε να ξαναγίνει άνθρωπος. 

Δεν ήξερε όμως αν μπορούσε. 

Πολύς καιρός είχε περάσει. 

Άραγε θα τα κατάφερνε;

(Αντώνης Μπούζας)

Ανατριχίλες (του R.L.Stine)

Οι Ανατριχίλες είναι μια σειρά βιβλίων που πρόσθεσε ευτυχία στην παιδική και στην εφηβική ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Αποτέλεσε μια πρώτη μύηση στο διάβασμα για σημερινούς λογοτεχνόφιλους τους οποίους με έμμεσο τρόπο μετέτρεψε σε εραστές των βιβλίων. Είναι ιστορίες που διαδραματίζονται πάντα μακριά από τις πόλεις και το αστικό περιβάλλον, που είναι πλημμυρισμένες με θετική ενέργεια και φωτεινότητα, που δεν περιέχουν βλαβερά στοιχεία όπως ο λαϊκισμός η προπαγάνδα η βια και τα αρνητικά πρότυπα προσωπικότητας και συμπεριφοράς. Πρωταγωνιστές των ιστοριών είναι τα παιδιά που ακόμα δεν έχουν προλάβει να συναντήσουν τη σκληρότητα του κόσμου μας και από τις καρδιές τους λείπουν οι ουλές. Μπλέκουν σε καταστάσεις θριλερικές αλλά ποτέ εξαιρετικά δραματικές και πάντα μετρίως τρομακτικές. Η πλοκή είναι ευφυής και φαντασιώδης. Πρόκειται για βιβλία που διεγείρουν τη διάθεση ειδικά των μικρών ηλικιών και των ατόμων κάτω των είκοσι χρονών. Μια πολύ ωφέλιμη απασχόληση για τα σύγχρονα παιδιά του υπολογιστή και του tablet. Κι ένα πολύ καλό δώρο γι αυτά.

(Αντώνης Μπούζας)

Κάθοδος

Γνώριζε τη σπηλιά από μικρό παιδί. 

Ποτέ κανείς δεν είχε μπει μέσα της. 

Υπήρχε θρύλος για φτερωτά τέρατα. 

Την ατένιζε πάντα από μακριά. 

Κάποτε το αποφάσισε και ετοιμάστηκε. 

Πήρε φαγητό κι εξοπλισμό και πήγε. 

Δεν είπε τίποτα στους φίλους του. 

Μετά τον ψάχνανε μάταια για χρόνια. 

Κοντοστάθηκε στην είσοδο με δέος. 

Εισήλθε έπειτα από πολλή σκέψη. 

Την πρώτη ώρα θόρυβοι ακαθόριστοι. 

Ύστερα έφτασε ακόμα πιο βαθιά.

Σε μια γωνιά χνάρια ματωμένα. 

Γραμμένες κάπου λέξεις μη ανθρώπινες. 

Πινακίδες συνέχεια συναντούσε. 

Κάτι του έλεγαν που δεν κατανοούσε. 

Οι θόρυβοι ώρες μετά δυνάμωσαν. 

Ήταν λες και γινότανε κάτι μεγάλο. 

Σε μια στροφή με τρόμο αντίκρισε 

μια πολιτεία χρυσή και τεραστία. 

Μια μουσική αντήχησε μελωδική. 

Το διαισθάνθηκε, δεν ήταν για καλό. 

Δυο φτερωτοί με όψη φρίκης 

ήρθαν από ψηλά και τον σηκώσανε. 

Έμαθε πολλά για εκείνους, 

όσο καιρό περίμενε το τέλος του. 

Μάλιστα ένας φτερωτός του είπε 

πως σύντομα τη Γη θα κατακτούσαν.

(Αντώνης Μπούζας)