Μισάνθρωπος

Φοβόμουν τους ανθρώπους, 

γιατί είναι τυφλοί. 

Λατρεύουν τις οθόνες, 

μισούνε τη ζωή. 

Τους άλλους δεν κοιτάνε, 

τους σέρνουνε σκιές. 

Στο σπήλαιο δεμένοι 

τρυπούν σκεπτομορφές. 

Μ' ανθρώπους οργιζόμουν, 

γιατί δεν έχουν ήθος. 

Ακόμα κι αν τους παίνευα, 

με δάγκωναν αήθως. 

Στους στάβλους μόνο ζούνε, 

κοιμούνται κι ονειρεύονται 

πως θα 'ρθει εκείνη η μέρα 

που ήλιους θα παντρεύονται. 

Απόκληρος πλανιόμουν 

σ' απόκρημνα τοπία. 

Μισούσα τα επίγεια 

πλασμένος για ουτοπία. 

Αληθινά κρεμιόμουν 

απ' τον γαλήνης ουρανό. 

Μακάριος ολημερίς ατένιζα 

το φεύγον το κοινωνικό. 

Ανθρώπους δεν τιμούσα 

και δεν τους εκτιμούσα. 

Όταν εκείνοι έλειπαν, 

η ελπίδα ήταν παρούσα. 

Μα ήμουν άφρων και ρηχός, 

οι σκέψεις μου δεν ήχησαν. 

Από τα δάση κι ως το φως 

οι άνθρωποι με νίκησαν.

(Αντώνης Μπούζας)

Το φινάλε

Θα σε χορέψω στο φεγγάρι. 

Μέχρι ο νους φωτιά να πάρει. 

Θα 'χω κρυψώνα το συρτάρι. 

Το βλέμμα σου για ουρανό. 

Θα με πατήσεις σαν τη τσίχλα. 

Θα μ' απατήσεις μ' ένα μπίχλα. 

Θα κοπανάω το κουδούνι. 

Θα βρίζω και θα σ' αγαπώ. 

Θα σε κεράσω σκέτο κάρυ. 

Θα κλέβουμε από το παγκάρι. 

Θα μας παίξουμε στο ζάρι. 

Τους πόθους μου θα ξενυχτώ. 

Θα με κολλήσεις με την πλάτη. 

Θα μ' απαιτήσεις ως προστάτη. 

Σαν σουφραζέτα κι απ' τη Σπάρτη. 

Θα φτύνω και θα σ' αγαπώ. 

Με γυμνά πόδια θα τραβήξω, 

όσα κι αν είναι να τραβήξω. 

Μα και στις λάσπες θα κυλήσω 

να δείξω πόσο σ' αγαπώ.

(Αντώνης Μπούζας)

Μειδίαμα για τον δειλό

Χτυπούνε κύματα το παραθύρι μου. 

Κεριά φωτίζουν το κρησφύγετό μου. 

Ποτίζω κοκκινέλι το λαρύγγι μου. 

Σωσμένος απ' τον συρφετό μου. 

Χωμένο στης θαλάσσης τα εντόσθια 

το κάστρο μου αργά μου ψιθυρίζει.

Θεών λησμονημένων πανοράματα. 

Χαμένη ουτοπία μουρμουρίζει. 

Αγάλματα τεράτων ματαιόδοξων 

αγέρωχα κοσμούν τους διαδρόμους. 

Εμπρός μου με κρωξίματα αποτρόπαια 

θρασύτατα λαλούν δικούς τους νόμους. 

Ασφαλισμένος κι ανελεύθερος. 

Ως πρόγευμα κρατώ τον πυρετό μου. 

Αιχμάλωτος πραγμάτων επικίνδυνων. 

Σωσμένος όμως κι απ' τον συρφετό μου.

(Αντώνης Μπούζας)

Ερωτική μαγεία

Να μοιραστούμε ένα τοστάκι; 

Γλυκατζής είπε στο Ποπάκι. 

Τον έστειλε το κοριτσάκι. 

Κι εκείνος πήγε για ουζάκι. 

Γύρισε σπίτι με μπαστούνι. 

Μάτωσε απόψε σαν γουρούνι. 

Μουρλάθηκε για το πιτσούνι. 

Τον γκρέμισε ένα καπούλι. 

Την βρήκε πέντε να ψαρεύει. 

Τους όρμηξε σαν στη Γενεύη. 

Κι εκείνη δίπλα να παινεύει. 

Καυτή η γκόμενα του νεύει. 

Παίδεψαν τόσο το κρεβάτι 

που έφερε μάστορα τρεχάτη. 

Δεν ξεκολλούσε από το άτι. 

Έβριζε κι όλο το Παγκράτι.

(Αντώνης Μπούζας)

Εκπαίδευση

Όταν στην κοινωνία βγεις, 

κοίτα να είσαι ξύπνιος. 

Να τραμπουκίζεις συνεχώς 

για να 'χεις κάποιο κύρος. 

Να κάνεις κάθε επιλογή 

με γνώμονα την ύλη. 

Το πνεύμα συγχωρέθηκε. 

Δε θα 'μαστε άλλο φίλοι. 

Η αγάπη είναι ντεμοντέ. 

Ο σύντροφος καθρέφτης. 

Του νανισμού σου δουλικό 

κι ένας μεγάλος ψεύτης. 

Για την κονόμα να γενείς 

αδίστακτος κι αλήτης. 

Για να σε σέβονται πολύ 

μαφιόζος, λωποδύτης. 

Τον άνθρωπο εκεί μέσα σου 

πρέπει να τον δαμάσεις. 

Τα τέκνα σου με τα σωστά 

πρότυπα να ωριμάσεις.

(Αντώνης Μπούζας)

Οι στενάχωροι

Είμαστε όλοι χτυπημένοι 

κι αιμορραγούμε διαρκώς. 

Μας ρέει μπόλικο το σύμπαν. 

Τελειώνουμε πάλι στο φως. 

Είμαστε κι άλλοι μουδιασμένοι.

Σας καρτερούμε, ρε γαλέρες. 

Φυλάμε όνειρου εκτάσεις 

σ' άδεια σεντούκια με κορδέλες. 

Ο αυλητής στο σεληνόφως 

κατακερμάτισε το παν. 

Το χέρι εκείνου στη σοφίτα 

σκουλήκια όρθιο κρατάν. 

Σκοντάψαμε στο πεπρωμένο. 

Πέλμα δομήσαμε γοργό. 

Αψίδες πλάθουμε με φίλο 

χρώμα εσώτερο οδηγό.

(Αντώνης Μπούζας)

Επισκέπτες

Τούτα τα μυστικιστικά τα βράδια 

που η δύση σπεύδει πιο νωρίς, 

πλάσματα κουβαλούν τη νύχτα 

κι αρρώστιες σπέρνουν της γης. 

Μάτια κρυφά τους καταγράφουν. 

Θρύλοι μετά τους μαρτυρούν. 

Κλείνουμε πάντα με σύρτη. 

Προσευχή λέμε μην μας βρουν. 

Πυρετός πόλεις ξεκληρίζει, 

όπου οι σκοτεινοί φανούν. 

Εθέρισαν σαράντα τόπους. 

Σ' έχουν μαρκάρει και θα 'ρθούν. 

Κρυμμένοι πια στις ιστορίες. 

Γενιά αφήνουν φοβική. 

Της φρικωδίας οι αφέντες. 

Βλέπεις, δεν αγαπούν εκεί.

(Αντώνης Μπούζας)