Η ζουζούνα

Ζουζούνα μέσα στο μπουρνούζι,
μου κανες το μυαλό να σκούζει.
Ατέρμονη η προσφορά σου
στο σύμπαν μου με πάτημά σου.

Ζουζούνα με τις ροζ παντόφλες,
βουλιμικά μασάς τις ώρες.
Πήρες τον ήλιο στο αιδοίο,
τον εραστή στέλνεις σχολείο.

Κολαστηρίου εντολέα,
το τρένο παίρνω των εννέα.
Πίσω απ' τη χάρη σου να τρέξω,

στ' ανάκτορα τα θηλυκά να σπεύσω.

Στων ανεμώνων το τραγούδι,
την ξωτικίνα ραίνουν χνούδι.
Απλόχερα δίνεις τη μέρα.
Έλα μου πιο κοντά και γέλα.

(Αντώνης Μπούζας)

Θέλξη

Στέκεσαι ώρα στο ημίφως
σχεδόν σαν μεταφυσική.
Κοιτάς αγέρωχα και ίσως
για σένα υπάρχει η μουσική.

Πετάς τα ρούχα και μας δείχνεις
των μυστηρίων την πηγή.
Αγριωπές ματιές μας ρίχνεις
να βρεις ο άντρας ποιος εστί.

Ο δείκτης σου διαλέγει εμένα.
Τιμή μεγάλη, θα σου πω.
Να έχω πλάι μου εσένα
κι όλο τον κόσμο ν' αψηφώ.

Χορεύεις τώρα τη μορφή σου
με τις κραυγές των θρηνωδών.
Έλα αγάπη μου κι αφήσου
μύθοι να σ' εύρουν ξωτικών.

Μαζί πλαγιάζουμε για πάντα.
Οι γάμπες σου με αφεντεύουν.
Τι ανακούφιση δίνουν στον άντρα
τα στήθη που όλα τα αντέχουν!

(Αντώνης Μπούζας)

Παραδοχή

Σε βάζω στην ηλεκτρική.
Με γέννησε ο πάτος.
Πλένω τα χέρια μου με σε.
Μικρέ, με λένε Κράτος.

Εγώ σπέρνω το θάνατο
μα άλλοι με οπλίζουν.
Κακομαθαίνω τα παιδιά
στον πόνο που σφυρίζουν.

Με τη Μερσέντες μου πατώ
ανθρώπους μαραμένους.
Κρατώ αιμάτινο σταυρό
χλεύη για τους καημένους.

Κι όλοι αυτοί που σου πετώ
πόρνες πολυτελείας.
Να σε ορίζουν στο κελί
μέσω της γλειωδίας.

Θρέφω τα φίδια μου εγώ.
Ρίχνω κουφάρια στο γιαλό.
Πάντα θεριεύω όπου βρω.
Όλους εσάς ευχαριστώ.

(Αντώνης Μπούζας)

Ανατομία

Ο Σέρλοκ Χολμς ερεύνησε
την κάμαρα και έφριξε.
Θόλωσε αμέσως ο φακός του
και ο οχετός δικός του.

Του λαγωνικού το βλέμμα
κιτρίνισε σαν νάταν κέρμα.
Πυρετικό χέρι του δράστη.
Μυαλό που έψηνε εκάστη.

Τηλέφωνο στον Πουαρό
που έδερνε άντρα απ' το Κονγκό.
Τηλέφωνο και στον Μαιγκρέ
μα είχε διαδήλωση ωρέ.

Το θύμα είχε απολαύσει
δόση ζωής προτού να χάσει.
Ο δολοφόνος με μανία
έχωνε τα φιλιά στ' αστεία.

Τον κούρασε το όλο θέμα.
Είπε της πίπας κι ένα ψέμα.
Πλέον εγώ αποχωρώ.
Ο λόγος τώρα στο λαό.

(Αντώνης Μπούζας)

Εφιάλτης

Καθώς τα εγκόσμια σωπαίνουν
κι οι φλόγες του τζακιού χορεύουν,
πλάθω φασματικές εικόνες,
αλλοκοτιάς νέους θαμώνες.

Φρικιά της νύχτας με αρπάζουν,
ενώ οι άγγελοι σφαδάζουν.
Και με σκορπάνε στις κοιλάδες.
Παραμονεύουν οι σκιάδες.

Μπαίνω σε πύργο με φοβία
και συναντώ τερατωδία.
Ψαλμοί στα τρίσβαθα ηχούνε,
οι σάρκες μου αναριγούνε.

Κύκλωψ αρπάζει την πνοή μου.
Ρολόγια σώνουν τη ψυχή μου.
Δεν έχει τελειωμό ο τρόμος,
όταν κινάς για πέρα μόνος.

(Αντώνης Μπούζας)

Αποχαιρετισμός

Η δασκάλα προχωρεί

στης καρδιάς του την αυλή.

Άδεια χέρια για να σφίξουν,

μάτια τον φυγά να κρύψουν.

Την τυλίγει στις αγκάλες.

Πέφτουν τα φιλιά κι οι ζάλες.

Μετά όμως τον χωρίζει,

το κορμί στα δυο του σκίζει.

Την βαστάνε οι λυγμοί του

λίγο ακόμα στη ζωή του.

Της χαϊδεύει το χεράκι

πριν το πάρει τ' αεράκι.

Ο αμαθής όλο δακρύζει

κι η δασκάλα ψιθυρίζει.

Αν ήμουνα εγώ παιδί,

παντού για μένα στεναγμοί.

Δρόμοι άπειροι μπροστά σου.

Μη σταθείς άλλο και βιάσου.

Κάποια μέρα θα με δεις.

Δώσε βλέμμα της στοργής.

(Αντώνης Μπούζας)

Καλοκαιρινή έκσταση

Οι προβολείς θα ζωγραφίζουν
πάντα την αμμουδιά εκεί.
Τα οπίσθιά σου θα μαστίζουν
τον ουρανό κι όλη τη γη.

Φλέβες θα έχουνε οι βράχοι,
χώμα στα μάτια οι τρελοί.
Ωδές θα στιχουργούν οι Φαύνοι
για το παρθενικό φιλί.

Βιολιά θα σπαρταρούν στα χέρια
και το λιοντάρι στη σιωπή.
Άνθη θα γίνουν τα νυστέρια
κι ο Χάροντας θα κηδευθεί.

Και κάπου εκεί θα συναντήσω
εσέ ερωτική μου μπόρα.
Ευτυχισμένο θα με σύρεις
στων μαρτυρίων μου τη χώρα.

(Αντώνης Μπούζας)