Μια χρυσαφένια φούσκα γύρω του κι επάνω του.
Χωρίς πολλή προσπάθεια αυτός την έχει φτιάξει.
Την κουβαλάει σε κάθε του βήμα στον κόσμο.
Τον κρατάει ευτυχισμένο κι ασφαλή από τα έξω.
Η πομφόλυγα αυτή είναι ο,τι έχει δυστυχώς.
Είναι τα πάντα και θα έπρεπε να προσέχει πολύ.
Όμως φέρεται ανόητα και αντιδράσεις προκαλεί.
Κι αν κάποιος του την σκάσει, στην τρέλα θα δοθεί.
Κινδυνεύει με βλέμμα σημαντικών ανθρώπων.
Με λόγο βασιλιάδων, Θεών και υπερηρώων.
Εκθέτει την χρυσόφουσκα σε χέρια θυμωμένα.
Μα και σε άλλα πονηρά ψευδώς που την χαϊδεύουν.
Η εικόνα του κι ο ήχος κραυγαλέα μαρτυρούν
πως σε άλλο κόσμο εδώ και καιρό κρύβεται.
Ζει εδώ μόνο για τα μάτια όμως τον βλέπουν.
Έχει τη σάρκα του εδώ μα την αναπνοή του πέρα.
Εργάζεται πάνω σε κάτι που νομίζει πως αγαπά.
Οι επιλογές της ζωής του είναι μαύρες τρύπες.
Και όλο την πομφόλυγα εδώ κι εκεί πηγαίνει.
Κι όλο οι γύρω φταίνε ποτέ για να μην μάθει.
(Αντώνης Μπούζας)
