Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2025

Ορισμένες προτάσεις βιβλίων του Stephen King

 

Προτείνω σε όλους τους φίλους και τους γνωστούς μου στα παλιά βιβλία να προτιμούν τις παλιές εκδόσεις και τις παλιές μεταφράσεις στην ελληνική γλώσσα. Που είναι περισσότερο ατμοσφαιρικές. Να μη διστάζουμε να τις αναζητήσουμε σε παλαιοβιβλιοπωλεία τα οποία σε τίποτα δεν υπολείπονται των άλλων βιβλιοπωλείων. Αγοράζεις το ίδιο βιβλίο σε πιο χαμηλή και συμφέρουσα τιμή και με πιο όμορφη μετάφραση. Παρακάτω σας προτείνω, τώρα που ο καιρός χαλάει και κάνει κρύο, μερικά έργα του Στίβεν Κινγκ που θα σας κρατήσουν συντροφιά στο ζεστό μισοφωτισμένο καταφύγιό σας.

Σάκος Με Κόκαλα : Ένας διάσημος συγγραφέας χάνει σε δυστύχημα τη γυναίκα του και μαζί με αυτήν χάνει την λογοτεχνική του ικανότητα και την έμπνευσή του. Και φυσικά πενθεί. Όμως αρχίζει να γίνεται μάρτυρας μικρών συμβάντων παραφυσικής δραστηριότητας. Φαίνεται ότι του έρχονται σήματα από την άλλη πλευρά. Συγκλονίζεται και γεμίζει χαρά μόλις συνειδητοποιεί πως όχι μόνο η γυναίκα του δεν έπαψε να υπάρχει αλλά και ότι το πνεύμα της προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του. Με τη βοήθειά της θα φωτίσει μια σκοτεινή υπόθεση που σχετίζεται με δολοφονίες μικρών κοριτσιών και θα τιμωρήσει τους ενόχους οι οποίοι μπορεί και να μην είναι άνθρωποι. Μια ερωτική/ρομαντική ιστορία με φαντάσματα και συγχρόνως ένα από τα πολύ καλά μυθιστορήματα μυστηρίου που έχουν γραφτεί.

Στάσου Πλάι Μου : Μια παρέα μικρών παιδιών ζει την τελευταία ημέρα που θα δουν ο ένας τον άλλο και θα παίξουνε μαζί. Καθώς από την επόμενη κιόλας ημέρα οι δρόμοι τους θα χωρίσουν λόγω των μετακομίσεων των οικογενειών τους. Συγχρόνως λοιπόν είναι και η τελευταία ημέρα που θα περάσουν στον τόπο που γεννήθηκαν και έζησαν την πρώτη τους ποίηση. Σε αυτό το λυρικό μυθιστόρημα, οι μοναδικοί πρωταγωνιστές του που είναι τα παιδιά βρίσκονται συνεχώς κυκλωμένοι από τα δέντρα και την φύση. Και, περιπλανώμενοι μέσα στο δάσος, βιώνουν μια μικρή περιπέτεια σχετιζόμενη αλληγορικά με τα μηνύματα της ιστορίας. Ένα υποτιμημένο από τους αναγνώστες του Στίβεν Κινγκ διαμάντι με θέμα την παιδική ηλικία που όλοι μας χάσαμε ή πρόκειται να χάσουμε. Ένα γλυκόπικρο ρέκβιεμ στην ουσία.

Το Πρόσωπο Του Φόβου : Η ψυχανάλυση παντρεύεται με το μεταφυσικό και όλο αυτό μετατρέπεται σε αισθητική σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά θρίλερ του συγγραφέα. Το μεταφυσικό αποκτά υλική υπόσταση. Η ατμόσφαιρα έχει μια ευχάριστη μουντάδα και η ακούραστη, δεξιοτεχνική γραφή δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Ένας συγγραφέας βίαιων και γκροτέσκων μυθιστορημάτων τα οποία εκδίδει με ψευδώνυμο, λόγω ενός εκβιασμού, αποφασίζει ότι πρέπει να αποκαλύψει στο κοινό την αληθινή του ταυτότητα και έτσι να ''σκοτώσει'' τον φανταστικό εαυτό του. Ο οποίος όμως είναι στην πραγματικότητα το υποσυνείδητό του που αρνείται να φιμωθεί και να στερηθεί την έκφρασή του. Υλοποιείται λοιπόν και αποκτάει σάρκα και οστά. Έχει θυμώσει. Και είναι όντως ένας πολύ βίαιος, άγριος και κακός τύπος.

Ονειροπαγίδα : Αρκετά πιο καλό από την αντίστοιχη κινηματογραφική μεταφορά του. Μια κλασσική ιστορία τρόμου στην οποία η πηγή του φόβου είναι οι εξωγήινοι. Κεντρικοί χαρακτήρες του έργου και πάλι μια παρέα φίλων που στο παρελθόν, σε μικρή ηλικία, είχαν σώσει ένα παιδί το οποίο στη συνέχεια φάνηκε ότι διέθετε τηλεπαθητικές ικανότητες. Στο παρόν, έχουν ξανασυναντηθεί και βρεθεί όλοι τους στο εξοχικό σπίτι του ενός από αυτούς καθώς έξω το χιόνι έχει σκεπάσει τα πάντα και το περιβάλλον μοιάζει πολικό. Σε αυτές τις συνθήκες θα εμφανιστούν τερατώδη εξωγήινα όντα που έχουν έρθει με καθόλου φιλικές διαθέσεις αλλά ως κατακτητές. Η υπαρξιακή αγωνία που γεννάει το απέραντο, έρημο και παγωμένο τοπίο συνυπάρχει με τρόπο μεθυστικό με τον ερχόμενο από το ανεξερεύνητο και κρύο διάστημα κίνδυνο που παραμονεύει.

(Αντώνης Μπούζας)

Παρασκευή 23 Μαΐου 2025

Μια ιστορία δίχως λογική

Ο αστυνόμος Τέλος έψαχνε με σκοτεινό πρόσωπο

τα χαρτιά που σαν άγρια ζώα είχαν χωθεί στα χέρια του.

Άνθρωποι εντελώς άσχετοι και άγνωστοι μεταξύ τους,

χωρίς κοινά στοιχεία στις ταυτότητες και στις ζωές τους,

είχαν βρεθεί κρεμασμένοι σε διάφορα σημεία της πόλης.

Οι δολοφονίες όλες είχαν διαπραχθεί αργά τη νύχτα.


Ο Τέλος έψαχνε πολύ καιρό αυτό το παλαβό τέρας.

Όμως μονάχα προσωρινοί συλληφθέντες είχαν υπάρξει.

Η αθωότητά τους ερχόταν να τους βγάλει απ' τα κελιά.

Ένας μάρτυρας είχε μιλήσει για μια αδύναμη μορφή

που έσερνε τα πόδια της σκιά κι αυτή μες στις σκιές.

Λίγο πιο πέρα, ταλαντευόταν μυστικά το θύμα της.


Επικρατούσε μια αδιάκοπη ανασφάλεια στην πόλη.

Βάδιζαν απειλούμενοι κάτω από τον γκρίζο ουρανό.

Και μια ιστορία ακουγόταν ανάμεσα στους φοβισμένους.

Ο αρχικός αφηγητής της καλυμμένος με ομίχλη, άγνωστος.

Η ιστορία ψιθύριζε σε δωμάτια νυχτερινά δίπλα σε κεριά.

Και παρακάτω σας παραθέτω όσα εκείνη τους έλεγε.


Ότι σε κάποιον κάποτε είχε γίνει μεγάλο κακό και αδικία.

Πως είχε χρίσει τον εαυτό του δήμιο με μίσος στη ματιά.

Τριγυρνούσε εκεί έξω και κρεμούσε όποιον έβρισκε.

Όμως ένας αληθινά τίμιος θα σταματούσε τα εγκλήματα.

Ακούγοντάς το αυτό, οι άνθρωποι γινόντουσαν ποτάμι.

Ορμητικά γέμιζαν δρόμους και σπίτια ψάχνοντάς τον.


Η πόρτα του γραφείου άνοιξε με τρόπο ασυνήθιστο.

Ο Τέλος είδε να κουβαλούν μπροστά του έναν άντρα

απολύτως ατημέλητο και ιδιαιτέρως ταραγμένο.

Έτρεμε και φώναζε πως κανέναν δεν είχε πειράξει.

Όμως δεν είχε άλλοθι για τις ώρες που συνέβησαν οι φόνοι.

Η ανάκρισή του έγινε σε ατμόσφαιρα φορτισμένη.


Ο Τέλος του μιλούσε σκληρά, του έκανε επιθέσεις.

Ο ύποπτος φαινόταν πως είχε πράγματι κάτι να κρύψει.

Αυτό πρόδιδε το βλέμμα και η κινησιολογία του.

Όταν διέκοπταν, τον πετούσαν στο κελί κι εκείνος έκλαιγε.

Και ξαφνικά, ένα πρωί, ο Τέλος του έδειξε μια πατερίτσα.

Είχε βρεθεί στο σπίτι του ενώ ο ίδιος δεν τη χρειαζόταν.


Συνειδητοποίησε πως δε μπορούσε άλλο να το κρύψει.

Αποκάλυψε πού βρισκόταν όταν κρεμαζόντουσαν τα θύματα.

Πριν ένα χρόνο, μεθυσμένος, είχε δείρει μια ηλικιωμένη.

Ξεμέθυστος έπειτα έτρεξε για να την βρει σακατεμένη.

Από τότε συνεχώς την φρόντιζε και ξαγρυπνούσε δίπλα της.

Ανέφερε όμως κι ένα ερειπωμένο ίδρυμα κοντά στο σπίτι της.


Όπως τόνισε, κάθε φορά που περνούσε απ' έξω, βρομούσε.

Η αστυνομία επισκέφτηκε το κτίριο με την αφόρητη μυρωδιά.

Ήταν γεμάτο κρεμασμένους μα ο δήμιος ήταν κι αυτός εκεί.

Ο Τέλος τον συνέλαβε κι ας μην ήταν ακριβώς άνθρωπος.

Τον είχανε κρεμάσει πριν λίγο καιρό λόγω δικαστικής πλάνης.

Όταν μετά κατάλαβε ότι είχε πεθάνει, έχασε τα λογικά του.


(Αντώνης Μπούζας)


Δευτέρα 31 Μαρτίου 2025

Καταδικασμένοι

Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν

μέσα στο μουντό γαλάζιο δάσος.

Κρατούσαν το απόλυτο σκοτάδι.

Τα χέρια πεινούσαν για γυναίκες.

Δεν ήθελαν να το κάνουν αυτό.

Θα έρχονταν όμως οι συνέπειες.

Ωραίο μέρος, είπε ένας νους,

για εξερεύνηση και ιστορίες.

Μα όχι για κρότους και θάνατο.

Θα ταράξουμε τα ξωτικά

που δεν μας πείραξαν ποτέ.

Δεν είναι τόπος εδώ για τέτοια.


Κάποιοι από εκείνους έτρεμαν.

Σε λίγες ώρες θα υπήρχαν;

Άλλοι ταξίδευαν με βαριά όραση.

Τα δέντρα δεν καταλάβαιναν

ή δεν σκοτίζονταν νομίζω.

Την επομένη θα είχανε γιορτή

με χορούς και πράσινα τραγούδια.

Μόνο αυτό τ' απασχολούσε.

Για λίγες ώρες έπρεπε ν' αντέξουν

τους φορείς της δυστυχίας.

Τους ηλίθιους δεσμοφύλακες

της παγκόσμιας φυλακής.


Οι αρχηγοί του ολέθρου

ετοιμάστηκαν να διατάξουν

το ξεκίνημα της αιματοχυσίας

φυλαγμένοι οι ίδιοι πίσω-πίσω.

Τα υπόλοιπα σάρκινα πιόνια

αδυνατούσαν να το πιστέψουν.

Τα δέντρα έκλεισαν τ' αυτιά τους.

Και τότε, τελείως απροσδόκητα,

ο ένας αρχηγός κραύγασε.

Οι στρατιώτες έστρεψαν τα μάτια

αιφνιδιασμένοι και αγριεμένοι.

Είχε τα χέρια στο κεφάλι του.


Μην του είχε ρίξει κανένας

από τους αντίπαλους αδερφούς;

Αμέσως κι ο άλλος αρχηγός

φώναξε τον ξαφνικό του πόνο.

Το κεφάλι του έτρεχε αίμα.

Σύντομα και οι δυο σωριάστηκαν.

Οι φαντάροι ένιωσαν παράξενα.

Γύρεψαν στο μυθικό τοπίο

την αιτία της λευκής ανατροπής.

Από το βάθος βαστώντας πέτρες

ξεπετάχτηκαν οι καλικάντζαροι.

Αργότερα τραγούδησαν μαζί τους.


(Αντώνης Μπούζας)