Μυστικό της ευτυχίας : Όλα στη ζωή εξαρτώνται από τα μάτια σου

Δεν υπάρχει άκυρο δημιούργημα στην Τέχνη.

Ανεξαρτήτως μηνυμάτων ή της απουσίας τους.

Ανεξαρτήτως δημοφιλίας του βιβλίου, της ταινίας.

Αυτή η τοποθέτηση είναι φιλοσοφική.

Και θα την αποδείξω ευθύς αμέσως.

Δεν αποδεικνύεται όμως με καλλιτεχνικά κριτήρια.

Από τη στιγμή που ένα τραγούδι συγκίνησε

ή απλώς διασκέδασε τουλάχιστον έναν άνθρωπο,

ακόμα και χωρίς κάτι να του είπε ή να του έμαθε,

αυτό το τραγούδι φυσικά αξίζει.

Και μόνο έναν κάποτε η τάδε ταινία να γοήτευσε

και κάτι στην ψυχή του να έδωσε

σημαίνει ότι τον σεβασμό μας αξίζει.

Και δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στην Τέχνη

που να μην το έχει καταφέρει αυτό.

Ο κριτικός βεβαίως άλλα θα σου πει.

Υπάρχουνε συμφέροντα πίσω από τις κριτικές.

Πληρώνονται για να κατευθύνουν.

Επιπλέον, ασχολούνται πολύ αλλά δεν γνωρίζουν.

Η κρίση σου όμως πρέπει να είναι ελεύθερη.

Θα μου πεις, πώς όλα τα έργα στην Τέχνη είναι καλά

αφού υπάρχουν τα βλαβερά μηνύματα;

Πολλοί όμως δεν επηρεάζονται γιατί εστιάζουν αλλού. 

Βλέπεις κάτι που αυτοί δεν το βλέπουν.

Κι αφού δεν το βλέπουν, δεν μπορεί να τους πειράξει.

Το καλό και το κακό συνυπάρχουν παντού στον κόσμο.

Μέσα στον άνθρωπο και άρα και στα δημιουργήματά του.

Κάθε ανθρώπινο δημιούργημα είναι μαζί φως και σκοτάδι. 

Μην τα ισοπεδώνουμε όλα επιδιώκοντας την ουτοπία. 

Μπορούμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο.

(Αντώνης Μπούζας)

Τα δέκα χιλιάδες χρώματα του φόβου

Καθώς ψάχνω όλο και περισσότερο το παρελθόν και το παρόν των κινηματογραφικών, και όχι μόνο, ταινιών, αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη ενός τεράστιου θησαυρού ταινιών τρόμου αλλά και γενικότερα θρίλερ (κάθε είδους) ο οποίος περιμένει τους εραστές των σκοτεινών παραμυθιών να τον ανακαλύψουν. Θρίλερ αριστουργηματικά. Θρίλερ όχι αριστουργηματικά αλλά όμως μαγευτικά με τον τρόπο τους και που σε συνεπαίρνουν.

Σύμφωνα με μελέτες, όταν ο άνθρωπος βιώνει το συναίσθημα του φόβου μέσα σε μια ελεγχόμενη κατάσταση, π.χ. βλέποντας μια ταινία ή διαβάζοντας ένα βιβλίο, διεγείρεται και η ψυχολογία του ευεργετείται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Υπό προϋποθέσεις λοιπόν, το συναίσθημα του φόβου είναι ωφέλιμο και βοηθητικό.

Μην μένετε μόνο στις γνωστές ταινίες του είδους! Ψάξτε και τις άλλες, τις άγνωστες στο ευρύ κοινό. Υπάρχουν και οι λησμονημένες που σαν λίθοι πολύτιμοι κρύβονται κατά μήκος ολόκληρου του εικοστού αιώνα καθώς και στον εικοστό πρώτο. Αγνοήστε τις χαμηλές βαθμολογίες και τις υποκειμενικές κριτικές. Κανένας δεν μπορεί να σας πει (ή να καθορίσει το) πώς θα δείτε μια ταινία. Είστε ελεύθεροι άνθρωποι. Κρίνετε οι ίδιοι! Νιώστε οι ίδιοι!

Γενικώς, ας γνωρίζουμε ότι στις δεκαετίες του πενήντα, του εξήντα, του εβδομήντα, του ογδόντα, του ενενήντα και του δύο χιλιάδες γίνεται χαμός από ενδιαφέρουσες, αν όχι και ερωτεύσιμες, ταινίες τρόμου, αστυνομικού θρίλερ, ψυχολογικού θρίλερ και λοιπές. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι νωρίτερα ή αργότερα δεν βγήκαν πολλές καλές. Μην σνομπάρουμε το είδος σαν άσοφοι ελιτιστές. Γιατί απλούστατα και αυτό αποτελεί κομμάτι του πολιτισμού μας.

(Αντώνης Μπούζας)