Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Άσε το κακό να μπει (Let the right one in, 2008)

Εν μέσω μιας παγκόσμιας εμπορικής μανιέρας εκφραζόμενης σε πολλές μορφές τέχνης κι αποτελούμενης από ιστορίες αγάπης μεταξύ κανονικών ανθρώπων και βρυκολάκων ή λυκανθρώπων, γεννιέται μια ταινία που νομίζω ότι αξίζει πραγματικά την προσοχή μας και είναι η πιο σοβαρή πιθανόν προσπάθεια πάνω σ' αυτό το υπο-είδος. Ένα πολύ μικρό ηλικιακά αγόρι κι ένα συνομήλικο κορίτσι ερωτεύονται, όμως το αγόρι αγνοεί βασικά πράγματα για τη ζωή και τη φύση της παιδικής του αγάπης, όπως το ότι είναι ένα κορίτσι-βρυκόλακας που διαθέτει μάλιστα τον δικό του κυνηγό και συλλέκτη τροφής ο οποίος σκοτώνει κατά συρροήν προκειμένου να την θρέψει.

Στην υπόκωφα τρομακτική αυτή ταινία που αποφεύγει εντέχνως όλα τα κλισέ, συναντάμε μια ακόμα ιστορική στιγμή στο είδος της και αναμφίβολα ένα εκ των κορυφαίων δειγμάτων της κατηγορίας των τελευταίων δεκαέξι χρόνων. Οι ρυθμοί είναι υπνωτιστικοί και μαζί με την ατμοσφαιρική βραδύτητα των πλάνων παραπέμπουν στον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου, του Ταρκόφσκι και του Μπέλα Ταρ όπου εδώ προσαρμόζεται έξοχα στο σινεμά τρόμου και συνδυάζεται με αυτό. Η ποίηση συναντά το θρίλερ. Η φωτογραφία αποτελεί από μόνη της έναν λόγο για να καθίσει κάποιος να παρακολουθήσει αυτό το κομψοτέχνημα. Στο οπτικό κομμάτι σου μεταδίδεται η αίσθηση ότι κυριαρχεί η λευκότητα αλλά με τρόπο μουντό και σκοτεινό, πράγμα το οποίο ταιριάζει και με τους συμβολισμούς του έργου.

Το αγόρι έχει μαλλιά ξανθά που συνειρμικά  θα μπορούσαν να παραπέμπουν σε άγγελο και χρώμα δέρματος ιδιαίτερα λευκό, περισσότερο απ΄ το συνηθισμένο. Το κορίτσι από την άλλη έχει μαλλιά κατάμαυρα και δέρμα σκούρο. Αν αυτό το συσχετίσεις με το ότι είναι βαμπίρ, συμβολικά θα μπορούσε να θεωρηθεί εκπρόσωπος του κακού και του σκότους και το αγόρι αντίστοιχα εκπρόσωπος του φωτός και του καλού. Το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, ο Αδάμ και η Εύα ερωτεύονται κι αλληλοσυμπληρώνονται. Το σκοτάδι στηρίζει το φως και του δίνει δύναμη. Του μαθαίνει να γίνεται και λίγο κακό όταν αυτό χρειάζεται για την άμυνα και επιβίωσή του. Και στο τέλος, αναγκασμένος να σας αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής που ίσως δε θα πρεπε να ξέρετε, θα σας πω ότι αντί να σώσει ο Αδάμ την Εύα, όπως αρεσκόμαστε να συνηθίζουμε, σώζει η Εύα τον Αδάμ σε μια ταινία με μάλλον φεμινιστικό υπόβαθρο, ειδικά στο φινάλε. Το καλό λοιπόν αποφεύγει να απολέσει την ύπαρξη και τη ζωή του χάρη στην σωτήρια επέμβαση του κακού χωρίς το οποίο το καλό δεν μπορεί να υπάρξει και το αντίστροφο. Ακόμα κι αν δε συμφωνήσουμε με την ίσως αντι-θρησκευτική τοποθέτηση των δημιουργών, είμαστε αναγκασμένοι να τους βγάλουμε το καπέλο για το άκρως ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

Τα ουρλιαχτά που, παρ΄ ότι υπάρχουν και σε πολλά από τα πιο σημαντικά επιτεύγματα του κινηματογραφικού τρόμου, όσο περνάει ο καιρός προκαλούν όλο και περισσότερη πλήξη και κόπωση, ειδικά σε ταινίες που στερούνται αρετές σε κάθε τομέα, στην περίπτωση αυτή αντικαθίστανται με τον φόβο της σιωπής και της εικόνας. Ένα έργο για τον έρωτα και την επιβίωση μέσω αυτού καθώς και για την πορεία δύο χαρακτήρων από την παιδικότητα προς την ενηλικίωση.

(Αντώνης Μπούζας)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου