Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Αποχαιρετισμός

Η δασκάλα προχωρεί
στης καρδιάς του την αυλή.
Άδεια χέρια για να σφίξουν,
μάτια τον φυγά να κρύψουν.

Την τυλίγει στις αγκάλες.
Πέφτουν τα φιλιά κι οι ζάλες.
Μετά όμως τον χωρίζει,
το κορμί στα δυο του σκίζει.

Την βαστάνε οι λυγμοί του
λίγο ακόμα στη ζωή του.
Της χαϊδεύει το χεράκι
πριν το πάρει τ' αεράκι.

Ο αμαθής όλο δακρύζει
κι η δασκάλα ψιθυρίζει.
Αν ήμουνα εγώ παιδί,
παντού για μένα στεναγμοί.

Δρόμοι άπειροι μπροστά σου.
Μη σταθείς άλλο και βιάσου.
Κάποια μέρα θα με δεις.
Δώσε βλέμμα της στοργής.

(Αντώνης Μπούζας)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου